سال نو مبارك

سال نو مبارك

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپيد ، برگ های شوخ و سرگردان بيد

عطر نرگس ، عشق لاله ، رقص باد

نغمه ی  شوق پرستوهای شاد

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار!

خوش به حال روزگار !!

سال 1387 را به همه دوستان خصوصا تمام كاربراني كه پارسال وبلاگي كوچك با نويسنده اي كوچكتر را تحمل كرده اند صميمانه تبريك مي گويم

 وبراي همه سروران :

" سُـرور ، سَـروری ،سالاری ، سر بلندی ، سرافرازی ، سلامت و سعادت "

را كه بهترين " هفت سين" است را  آرزومندم .

 

پارسال با آنكه كمتر از 9 ماه از ثبت وبلاگم  گذشت ولي  دوستان زيادي از شمال و جنوب تا شرق وغرب ايران  و خارج پيدا كرد ه ام  چندين بار قصد كردم اين كار  ِ نه چندان راحت را رها كنم ولي هر وقت مقالاتم را در سايت هاي داخل و خارج ديدم اين مشوقي براي ادامه كارم شد خصوصا كه يكي از مقالاتم در  نروژ توسط فرهيخته اي نويسنده و شاعر چاپ شد .

نمي دانم سال ۸۷ قادر به ادامه خواهم بود يا نه ؟

پارسال با آنكه شكستگي در رفتگي كتف گريبانگيرم شد ولي دلگرمي دوستان مرا در سخت ترين شرايط مصمم به  ادامه ي كار كرد . 

چون حدس مي زنم لطف دوستان در آرشيو نظرات  زياد باشد و من در تبريك متقابل معذوريت دارم ،  لذا ضمن عذر خواهي پيشاپيش من سال نو را به همه تبريك مي گويم و جواب تمام كامنت هاي دوستان را با دلنوشته اي عارفانه و عاشقانه به نام   " عكس رخ يار " مي دهم .

واين مقاله تقديم به همه ي اونهايي باشد كه با كامنت و نظر ما را دلگرم مي كنند

كساني كه قبلا با مقالات من آشنايي دارند و هماره مي پرسند و تعجب مي كنند كه چرا با آنكه ادبيات رشته من نيست ولي من علاقمند به آنم حتما اين مقاله را كه  گوياي حالات روحي و شخصي  من است را با  حوصله  بخوانند ! شايد جوابشان را بيابند !!!

دو يا شايد سه هفته تعطيلات بروز ( update)  نخواهم شد ولي هر روز نظرات شما را خواهم خواند .

تا درود ی ديگر بدرود

 برادر كو چك تان :                                     

دکتر مجتبی کرباسچی

 

اسفند . . . . . . 1386

www.mojtaba334.blogfa.com

 

تن آدمی شریفست به جان آدمیت . . .نه همین لباس زیباست نشان آدمیت .. . سعدي

                  

رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند    

  

 

                      تن آدمی شریفست به جان آدمیت

 

                                                          نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

 

                     اگر آدمی به چشمست و دهان و گوش و بینی    

 

                                                           چه میان نقش دیوار و میان آدمیت  

            

                    خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت  

 

                                                            حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

 

                   به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد

 

                                                       که همین سخن بگوید به زبان آدمیت

 

                  مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی

 

                                                          که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت

 

                  اگر این درنده ‌خویی ز طبیعتت بمیرد 

 

                                                       همه عمر زنده باشی به روان آدمیت

 

                رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند  

    

                                                         بنگر که تا چه حدست مکان آدمیت

 

               طیران مرغ دیدی تو ز پای ‌بند شهوت     

 

                                                              به در آی تا ببینی طیران آدمیت

 

              نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم   

 

                                                               هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت

 

  

                                                                                    سعدی

 

 

 

 

محتسب ومست . . . پروین اعتصامی ....و ..... مولوی

                                                         محتسب ومست

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت  مست گفت ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست

گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان می روی   گفت: جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست

گفت: می باید ترا تا خانه ی قاضی برم            گفت: رو صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار نیست

گفت: نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم      گفت: والی از کجا در خانه ی خمار نیست؟

گفت تا داروغه را گوییم، در مسجد بخواب          گفت: مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت: دیناری بده پنهان و خود را وارهان            گفت: کار شرع، کار درهم و دینار نیست

گفت: از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم            گفت: پوسیده ست، جز نقشی ز پود و تار نیست

گفت: آگه نیستی کز سر درافتادت کلاه                گفت: در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست

گفت: می بسیار خوردی، زآن چنین بیخود شدی    گفت: ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

                                  گفت: باید حد زند هشیار مردم مست را                 

                                 گفت: هشیاری بیار، اینجا کسی هشیار نیست

                                                                                                     پروین اعتصامی

 

 

                                      محتسب، در نیمه شب ،جایی رسید 

 

       محتسب، در نیمه شب ،جایی رسید                       در،  بُن بازار، مستی ،  خفته دید

       گفت: هان مستی، چه خوردستی؟ بگو            گفت ،از آن خوردم که هست اندر سبو

       گفت: خود، اندر سبو، واگو که چیست        گفت از آنکه خورده ام، گفت: این خفیست

                           گفت: آنچه خورده ای آن چیست آن؟ 

                           گفت، آنچه در سبو، مخفی ست، آن

       دور می شد این سؤال و این جواب                      ماند چون خر محتسب اندر خلاب

       گفت، با او محتسب: هین!  آه کن                        مست ، هو هو کرد ،هنگام سخن

       گفت: گفتم آه کن، هو می کنی؟                         گفت، من شادم دم از غم می زنی؟

                                 آه، از ، درد و غم بیدادی  است 

                           هوی هوی می کشان از شادی است

                                                                                               مولوی

عشق یعنی . . . . . . . . . . . .

   

عشق یعنی . . . . . . . . . . . .

 

 

عشق یعنی مستی  و  دیوانگی		عشق یعنی با جهان  بیگانگی
عشق یعنی شب نخفتن تا سحر		عشق یعنی سجده ها با چشم تر
عشق یعنی    سر به   دار آویختن		عشق یعنی اشک و حسرت ریختن
عشق یعنی در جهان رسوا شدن		عشق یعنی مست و بی پروا شدن
عشق یعنی سوختن  یا  ساختن		عشق یعنی   زندگی  را    باختن
عشق یعنی     انتظار    و   انتظار		عشق یعنی هر چه بینی ، عکس یار
عشق یعنی دیده بر در دوختن		عشق یعنی در فراغش سوختن
عشق یعنی شعله بر خرمن زدن		عشق یعنی رسم دل بر هم زدن
عشق یعنی لحظه های التهاب		عشق یعنی لحظه های ناب ناب
عشق یعنی با  پرستو پر  زدن		عشق یعنی  آب بر آتش زدن
عشق یعنی سوز نی ، آه شبان		عشق یعنی معنی رنگین کمان
عشق یعنی همچو من شیدا شدن		عشق یعنی قطره و   دریا   شدن
عشق یعنی شاعری دل سوخته		عشق یعنی    آتشی   افروخته
عشق یعنی با گلی ، گفتن سخن		عشق یعنی خون لاله بر چمن
عشق یعنی دیده بر در دوختن		عشق یعنی در فراغش سوختن
عشق  یعنی  یک تیمم  یک نماز		عشق یعنی عالمی  راز  و  نیاز
عشق یعنی چون محمد، پا به راه		عشق یعنی همچو یوسف قعر چاه
عشق یعنی بیستون کندن به دست		عشق یعنی زاهد اما  بت پرست
عشق یعنی یک شقایق غرق خون		عشق یعنی درد و محنت از درون
عشق یعنی یک تبلور   یک سرود		عشق یعنی یک  سلام و یک درود

 

 

www.mojtaba334.blogfa.com

   

 

خرابات مغان. . . ( خواجه عصمت بخارائی )

 

خرابات مغان

سر خوش از کوی خرابات گذر کردم دوش

                                     به طلب کاری ترسا بچه ی باده فروش

پیشم آمد به سر کوچه پری رخساری

                               کافری، جلوه گری، زلف چو زنار به دوش

گفتم این کوی چه کوی است، تو را خانه کجاست

                                  ای مه نو خم ابروی تو را حلقه به دوش      

گفت تسبیح به خاک افکن و زنار ببند

                                سنگ بر شیشه ی تقوی بزن و باده بنوش

بعد از آن پیش من آ تا به تو گویم سخنی

                                  سخن این است اگر بر سخنم داری گوش

زود دیوانه و سر مست دویدم سویش

                              به مقامی برسیدم که نه دین ماند و نه هوش

دیدم از دور گروهی همه دیوانه و مست

                              وز تف باده ی عشق آمده در جوش و خروش

بی دف و ساقی و مطرب همه در رقص و سماع

                                 بی می و جام و صراحی همه در نوشا نوش

چون سر رشته ی ناموس بشد از دستم

                                  خواستم تا سخنی پرسم از او، گفت خموش

این نه کعبه ست که بی پا و سر آیی به طواف

                              وین نه مسجد که در آن بی خبر آئی به خروش

این خرابات مغان است و در آن مستانند

                                          از دم صبح ازل تا به قیامت مدهوش

گر تو را هست در این شیوه سر یکرنگی

                       دین و دانش به یکی جرعه چو "عصمت" بفروش

 

                                                       خواجه عصمت بخارائی

 

اگر دستم رسد بر چرخ گردون . . . . .

 عکس های ماندگار : 

اگـر دسـتم رسـد ، برچرخ گـردون                           ازو پرسم که اين چون است وآن چـون             

يکی را داد ه ای صد ناز و نعمت                              يکـی را قـرص نـان آغـشـته در خـون

                                                                                                 بابا طاهر عريان

 

 

بدون شرح ! 

 

                                         دفتر کار بیل گیتس رئیس شرکت مایکروسافت

با آکواریومی از نهنگ و کوسه و دولفین !

www.karbaschy.com

شاه شمشاد قدان

شاه شمشادقدان

شاه شمشاد قدان    خسرو شيرين دهنان         که بمژگان شکند قلب همه صف شکنان
مست بگذشت و نظربر من درويش انداخت      گفت ای چشم وچراغ همه شيرين سخنان
تا کی از سيم و زرت کيسه تهی خواهدبود       بنده من شو و برخور ز همه    سيم تنان
کمتر از ذره نه ای   پست مشو مهر بورز        تا بخلوتگه خورشيد رسی   چرخ زنان
بر جهان تکيه مکن   ور قدحی می داری         شادی زهره جبينان خور و نازک بدنان
دامن دوست بدست آر و ز دشمن  بگسل          مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
پير پيمانه کش من که روانش خوش باد           گفت پرهيز کن از صحبت پيمان شکنان
با صبا  در چمن لاله    سحر   می گفتم            که شهيدان که اند اين همه خونين کفنان
گفت حافظ من و تو محرم اين راز نه ايم          از می لعل حکايت کن و  شيرين دهنان

                                                                                                          حافظ

عشق یعنی . . . . .(۱ )

عشق یعنی . . . . . ( ۱)

عشق یعنی مستی  و  دیوانگی        عشق یعنی با جهان  بیگانگی
عشق یعنی شب نخفتن تا سحر       عشق یعنی سجده ها با چشم تر
                      عشق یعنی    سر به   دار آویختن

                     عشق یعنی اشک و حسرت ریختن
عشق یعنی در جهان رسوا شدن     عشق یعنی مست و بی پروا شدن
عشق یعنی سوختن  یا  ساختن        عشق یعنی   زندگی  را    باختن
                        عشق یعنی     انتظار    و   انتظار

                      عشق یعنی هر چه بینی ، عکس یار

عشق یعنی دیده بر در دوختن        عشق یعنی در فراغش سوختن
عشق یعنی شعله بر خرمن زدن     عشق یعنی رسم دل بر هم زدن
                          عشق یعنی لحظه های التهاب

                         عشق یعنی لحظه های ناب ناب
عشق یعنی با  پرستو پر  زدن        عشق یعنی  آب بر آتش زدن
عشق یعنی سوز نی ، آه شبان       عشق یعنی معنی رنگین کمان
                       عشق یعنی همچو من شیدا شدن    

                       عشق یعنی قطره و   دریا   شدن             
   عشق یعنی شاعری دل سوخته       عشق یعنی    آتشی   افروخته        

   عشق یعنی با گلی ، گفتن سخن       عشق یعنی خون لاله بر چمن   

                       عشق یعنی دیده بر در دوختن

                      عشق یعنی در فراغش سوختن

     عشق  یعنی  یک تیمم  یک نماز        عشق یعنی عالمی  راز  و  نیاز 

     عشق یعنی چون محمد، پا به راه      عشق یعنی همچو یوسف قعر چاه

                       عشق یعنی بیستون کندن به دست

                      عشق یعنی زاهد     اما  بت پرست

    عشق یعنی یک شقایق غرق خون       عشق یعنی درد و محنت از درون
   عشق یعنی یک تبلور   یک  سرود       عشق یعنی یک  سلام و یک درود

 

 

 

 

عشق یعنی. . . . .( 2 )

عشق یعنی . . . . .( ۲ )

عشق یعنی با خدا افروختن             عشق یعنی درحقیقت سوختن
عشق یعنی مستی و دیوانگی          عشق یعنی در جهان افسانگی
                                                           عشق یعنی باختن در زندگی

                                                         در گذشتن از جهان با بندگی
عشق یعنی شوروشوق و التهاب          زندگی کردن برای یک عذاب
عشق یعنی مردن افسانه ای               عشق یعنی جرئت پروانه ای
                                                         عشق یعنی غم کشیدن دررهش           

                             زندگی کردن برای یک کهش
عشق یعنی ازخودت بیخود شدن           در سرای نامرادیها بُدن
عشق یعنی کشتن خود در خفا              لذتی بردن ز یارت از جفا
                            دردمن ازعشق درمانش کم است                             

                             این ندائی از برای عالم است
گر که خواهی عشق را اندوختن           کی توانی تو لباسش دوختن
قد او اندک بود صد فرسخ است           انتهای عشق اندر برزخ است
                                                         درد مولانا و حافظ عشق بود                  

                              آتشی را داشتن اندر وجود                            
گر که خواهی دست در عشق افکنی      این لباس دنیوی را بر کنی
گر که خواهی با همین چشمان روی      گوشه عشقی ببینی می دوی
                                                                چشم دل را باز کن ای با خرد      

                                                            هر چه داری عشق با خود می برد
اونه سیلاب ونه گرداب است لیک         دارد اندر خود هزاران وصف نیک
ما همه خود را به او آویختیم               تا که خود را در دلش آمیختیم
                                                       گر کسی خواهد بدون عشق زیست   

                            باورت باشد در این دنیای نیست.

 

 

شعر شهریار در بزرگداشت مولوی

 

                        شعر " شهریار " در بزرگداشت " مولوی "

 

این روزها همه وهمه از بزرگداشت " مولوی " میگویند :

و چه کسی بهتر از " شهریار " که در گرامیداشت او شعری بلند اما بسیار زیبا سروده است.

" شهریار " سناریو یی در ذهن خود مجسم کرده که در آن تمام شعرای قرون مختلف با اشعار خود به استقبال مولوی به تبريز می روند از رودکی و فردوسی تا عطار و حافظ  ، کسانی که به ا ندازه سر سوزن دل در گرو شعر وادبیات دارند  حوصله کنند و حتما این شعر را بخوانند .

 

یا رب این نی زن چه دلکش می زند                                                                 نی زدن گفتند ، آتش می زند            

            

 آتش است این بانگ نای و نیست باد

                         هر که   این آتش ندارد  ،  نیست باد

                           

                                    ***********************       

 

می رسدهردم صدای بالشان 

می رویم ای جان به استقبالشان

کاروان کوی دلبر می رسد      

هر زمانم ذوق دیگر می رسد

های و هیهای شتربانان شنو        

شور و شهناز هدی خوانان شنو

عارفان بسته قطار قافله           

سوی ما با زاد و راه و راحله

نامنظم می رسد بانگ جرس        

در شما افتادشان گویی نفس

کاروان ایستاد گویی هوشدار      

صیحه مُلاست ای دل گوش دار

شهر تبریز است و کوی دلبران        

ساربانا بار بگشا ز اشتران

شهر تبریز است و مشکین مرزوبوم  

مهد شمس و کعبه مُلای روم

کاروانا خوش فرود آی و درآی       

ای به تار قلب ما بسته درآی

شهر ما امشب چراغان می کند       

آفتاب چرخ مهمان می کند

شب کجا و میهمان آفتاب             

این به بیداریست یا رب یا به خواب

شهر ما از شور لبریز آمده ست         

وه که مولانا به تبریز آمده است

امشب آن دلبر میان شمس ماست  

آنچه بخت و دولت است از بهر ماست

آنکه آنجا میزبان شمس ماست        

یک شب اینجا میهمان شمس ماست

اینک از در می رسد سلطان عشق 

مرحبا ای حسن بی پایان عشق

پا به چشم من نه ای جان عزیز     

جان به قربان تو مهمان عزیز

در دل ویران ما گنجی بیا            

گر چه در عالم نمی گنجی بیا

تو بیا ای ماه مهر آیین ما                  

ای تو مولانا جلال الدین ما

ما همه ماهی و تو دریای ما            

آبروی دین ما دنیای ما

سعدیا کنزاللغه، قاموس تو               

او همه دریا و اقیانوس، تو

هر چه فردوسی بلند آوا بود  

چون رسد پیش تو مشتش وا بود

گر نظامی نقشبند زر ناب              

زر نابش پیش تو نقشی بر آب

بیدلان آغوش جانها واکنید                

اشک شوق قرنها دریا کنید

ماهی دریای وحدت می رسد            

شاه اقلیم ولایت می رسد

امشب ای تبریزیان غیرت کنید     

آستین معرفت بالا زنید

هفت قرن از وی شکرخایی کنیم      

یک شبش باری پذیرایی کنیم

کاروان عرشیان مهمان ماست      

قدسیان بنشسته پای خوان ماست

چشم بندیم و خود از سر واکنیم     

با روان عرشیان رویا کنیم

خیمه ها بینم به ایین وشکوه        

دایره چون رشته ای از تل و کوه

خیمه سبز و بلند تهمتن            

زآن فردوسی است آن والا سخن

خیمه مُلا سپید و تابناک            

منعکس در وی صفای جان پاک

خانگاهی رشک فردوس برین    

خیمه ها چون غرفه های حور عین

حوریانش طرفه رفت و رو کنند    

عطرش از گیسوی عنبر بو زنند

بر در هر خیمه نرمین تخت پوست 

تا نشاند دوست را پهلوی دوست

با تبرزینی که عشق چیره دست    

شاخ غول نفس را با آن شکست

بر سر بشکشته شاخ غولها            

خرقه ها آویزه و کشکولها

بر فراز خرقه ها بسته رده        

تاجهای ترمه ای سوزن زده

بر در و دیوار با کلک صفا       

قصه هایی نقش از عشق و وفا

صوفیان را خرقه تقوی به دوش  

در تکاپو بینم و در جنب و جوش

خانقه را عشرت آیین می کنند   

شمع ها را عنبرآگین می کنند

پرسه را شیخ شبستر می زند    

هو زنان هر گوشه ای سر می کشد

 

 

وآن عقب آتش بسان تل گل    

دیگ جوش شمس حق در قل و قل

شیخ صنعان دوده دار خانقاه    

دود و دم را خیمه چون خرگاه ماه

دیگ جوش شمس خود معجون عشق

می پزد بر سینه کانون عشق

آبش از طبع روان مولوی  

بنشن از عرفان شمس معنوی

غلغل از چنگ و چغور لولیان  

جوشش از رقص و سماع صوفیان

سبزه اش از خط سبز شاهدان   

دم در او داده دعای زاهدان

ادویه در وی نظامی بیخته

ملحش از تک بیت صائب ریخته

عمعق آلو از بخارا داده است   

لیمویش ملای صدرا داده است

زیره اش از مطبخ شاه ولی

شعله اش از غیرت مولا علی

هیمه اش از همت آزادگان

دودش از آه دل دلدادگان

سوز عشقش پخته و پرداخته 

کاسه اش از چشم عاشق ساخته

سفره را شیخ شبستر میزبان        

گلشن رازش دعای سفره خوان

مرحبا ای عاشقان بیقرار       

مرحبا ای چشمهای اشکبار

جان و دل را صحنه رفت وروکنید

ز سرشک آب از مژه جارو کنید

عود سوزید و سمن سایی کنید    

با صد آیینه خود آرایی کنید

پرده پندارها بالا زنید     

غرفه های چشم جانها واکنید

شانشین چشم دل خالی کنید     

شاه را تصویر آن بالا زنید

سینه ها سازید چون آیینه پاک   

بو که بینم آن جمال تابناک

دورباش شاه پشت در رسید      

پیر دربان هو حق از دل برکشید

چشم جان بیدار این دیدار دار     

پرده را برداشت پیر پرده دار

 

اینک آمد از در آن دریای نور     

موسی گویی فرود آید ز طور

زیر یک بازو گرفته بوسعید    

بازوی دیگر جنید و بایزید

خیمه بر سر داشته خیام از او  

غاشیه بر دوش شیخ جام از او

طلعتی آیینه دریای نور 

قامتی هیکل نمای کوه طور

گیسوانی هاله صبح ازل   

حلقه خورشید حسن لم یزل

چشم می بیند به سیمای مسیح    

گوش می پیچد در آیات فصیح

چون توانم نقش آن زیبا کشید  

چشم من حیران شد و او را ندید

او همه سر است چون فاشش کنم 

وصفی از خورشید و خفاشش کنم

کس نداند فاش کرد اسرار او     

هر کسی از ظن خود شد یار او

وصف حال من در او بیحال به 

هم زبان راز داران لال به

دست شوق از آستین های عبا      

بر شد و شد جامه ها بر تن قبا

خرقه پوشان محو استغنای او    

خرقه از سر برده پیش پای ا و

شمس کتفش بوسه داد و پیش راند  

بردش آن بالا و بر مسند نشاند

دست حق گویی در آغوشش کشید 

پرده ای از نور سرپوشش کشید

عشق می بارد جمال پیر را        

می ستاید حسن عالمگیر را

می رسند از در صفاکیشان او      

پادشاهانند درویشان او

عارفان چون رشته های لعل و دُر   

شمس را صحن و سرای دیده پر

گوش تا گوش فضای خانگاه    

پر شد از پروانگان مهر و ماه

شمس حق خود خرقه بازی می کند  

شاه را مهمان نوازی می کند

 صائبا بانگ خوش آمد می زند       

یاری شیخ شبستر می کند

مثنوی خوانان حکایت می کنند  

وز جداییها شکایت می کنند

شمع و مشعل نورباران می کنند        

حوریان گویی گل افشان می کنند

  بر در و دیوار می رقصد شعاع 

صوفیان در شور رقصند و سماع

خواند خاقانی قصیدت ناتمام         

ساز آهنگ غزل دارد همام

شرح شورانگیز عشق شهریار    

در غزل می پیچد و سیم سه تار

عارفان بینی و انفاس و عقول    

سر فرو بر سینه لطف و قبول

پیش در شیخ بهایی یک طرف     

دست بر سینه سنایی یک طرف

ابن سینا می برد قلیان شاه             

فخر رازی انفیه گردان شاه

آبداری عهده فیض دکن                 

دهلوی استاده پای کفشکن

شاعر طوس آب بسته کشته را  

هم غزالی پنبه کرده رشته را

رودکی گهگاه رودی می زند    

خوش سمرقندی سرودی می زند

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان   آید همی

سعدی آن گوشه قیامت می کند

وصف آن رخسار و قامت می کند

خواجه با ساز خوش و آواز خوش 

خوش فکنده شوری از شهناز خوش

شیخ عطار آن میان با مشک و عود

چشم بد را می کند اسفند دود

مجلس آرایی نظامی را رسد    

آن سخن پرداز نامی را رسد

نظم مجلس با نظامی داده اند     

جام پیمودن به جامی داده اند

می کشد خیام خم می به دوش      

بر شود فریاد فردوسی که نوش

مستی ما از شراب معنوی است  

نقل ما نای و نوای مثنوی است

هدیه ما اشک ما و عشق ما            

عشوه ابروی او سرمشق ما

چشم ازاین رویای خوش وامی کنیم 

عشق را با عقل سودا می کنیم

شاهنامه طبل ما و کوس ماست 

مثنوی چنگ و نی و ناقوس ماست

در نی خلقت خدا تا دردمید         

نیز نی نالان تر از ملا که دید

یا رب این نی زن چه دلکش می زند   

نی زدن گفتند آتش می زند

آتش است این بانگ نای و نیست باد

هر که   این آتش ندارد  ،  نیست باد

این قلندر وه چه غوغا می کند   

گنبد گردون پر آوا می کند

چون کتاب خلقت است این مثنوی    

کهنگی در دم در او یابد نوی

جزو و کل از نو به هم انداخته   

محشری چون آفرینش ساخته

هر ورق صد صحنه سازی می کند 

هر سخن صد نقش بازی می کند

هر سخن چندین خبر از مبتداست 

باز خود مبدای چندین منتهاست

چون سخن هم مبتدا شد هم خبر  

یک جهان مفهوم می گیرد به بر

هم به ان قرآن که اوراپاره سی است

مثنوی  قرآن ِ شعر پارسی است

شاهد اندیشه ها شیدای او

مغزها مستغرق دریای او

مولوی خاطر به عشق شمس باخت

وین همه دیوان به نام شمس ساخت

نی همین بر طبع ملا آفرین        

آفرین بر شمس ملا آفرین

شمس ما کز بی زبانی شکوه کرد

در زبان شعر ملا جلوه کرد

دل به دردش آمد از داغ زبان      

حق بدو داد این زبان جاودان

جاودان است این کتاب مثنوی   

جاودان باش ای روان مولوی

جشن قرن هفتم ملای روم گرچه     

برپا گشته در هر مرز و بوم

لیک ملا شمس را جویا بود    

هر کجا شمس است آنجا می رود

شمس چون تبریزی و از آن ماست

روح ملا هم یقین مهمان ماست

 

                                 شهریا ر

 

 

مرگ قو

   مرگ قو

   شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

                                       فریبنده زاد و فریبا بمیرد

   شب مرگ تنها نشیند که موجی رود   

                                      گوشه ای دور و تنها بمیرد

   در آن گوشه چندان غزل می سراید     

                                 که خود در میان غزل ها بمیرد

   گروهی بر آنند کاین مرغ زیبا         

                                     کجا عاشقی کرد ـ آنجا بمیرد

   شب مرگ از بیم ـ آنجا شتابد       

                                   که از مرگ غافل شود تا بمیرد

   من این نکته گیرم که باور نکردم         

                                    ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

   چوروزی از آغوش دریا برآید            

                                      شبی هم در آغوش دریا بمیرد

   تو دریای من بودی ـ آغوش وا کن          

                                  که می خواهد این قوی تنها بمیرد

دکتر حمیدی شیرازی