عجب صبري خدا دارد ! . . . . . رحيم معينی كرمانشاهی

                       

                             عجب صبری خدا دارد

 

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

 همان يك لحظه اول كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زيبايی و زشتی به روی يكدگر ويرانه می كردم .

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

كه در همسايه صدها گرسته ، چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم

نخستين نعره مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

كه مي ديدم يكی عريان و لرزان، ديگری پوشيده از صد جامه رنگين

 زمين و آسمان را واژگون ، مستانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

نه طاعت می پذيرفتم نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده

پاره پاره در كف زاهد نمايان سبحه صد دانه ميكردم

 

اگر من جای او بودم

 

 براي خاطر تنها يكی مجنون صحرا گرد بي سامان

 هزاران ليلی نازآفرين را كو به كو آواره و ديوانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

 بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

 سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

به عرش كبريايی ، با همه صبر خدايی تا كه مي ديدم

عزيز نابجايی ، ناز بر يك ناروا گرديده خواری می فروشد

گردش اين چرخ را وارونه بی صبرانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

 كه مي ديدم مشوش عارف و عامی زبرق فتنه اين علم عالم سوز مردم كُش

 بجز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فكری در اين دنيای پر افسانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

 

اگر من جای او بودم

 

همين بهتر كه او خود جای خود بنشسته !

 و . . .

 تاب تماشای تمام زشت كاريهای اين مخلوق را دارد

 وگرنه من به جای او چو بودم

يك نفس كی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می كردم

 

عجب صبری خدا دارد !

                               عجب صبری خدا دارد !

 

                                                       عجب صبری خدا دارد !

 

                                                               رحيم معينی كرمانشاهی            

                                           http://mojtaba334.blogfa.com/post-48.aspx

سفربه خیر . . . . . محمدرضا شفیعی کَدکَنی

        

     

     به کجا چنین شتابان . . . . . ؟ ؟ ؟ ( سفر بخير) 

  

 به کجا چنین شتابان ؟

 

 گون از نسیم پرسید

                             دل من گرفته زینجا

هوس سفر نداری

                            زغبار این بیابان ؟

 همه آرزویم اما

                          چه کنم که بسته پایم 

 به کجا چنین شتابان ؟

 به هر آن کجا که باشد

                              به جز این سرا سرایم

سفرت به خیر !‌

                               اما تو دوستی خدا را  

 

چو ازین کویر وحشت !

                                  به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران

 

برسان سلام ما را

                                 برسان سلام ما را

                                                          برسان سلام ما را

 

                                                                    محمدرضا شفیعی کَدکَنی

 

www.karbaschy.com

 

نیم شبی سیم برم نیم مست نعره‌زنان آمد و در در نشست . . . . .عطار نیشابوری

 

نیم شبی سیم برم نیم مست   . . . .  

 

                      

نیم شبی سیم برم نیم مست

 

                                          نعره‌زنان آمد و در در نشست

 

هوش بشد از دل من کو رسید

 

                                         جوش بخاست از جگرم کو نشست

 

جام ِ می آورد مرا پیش و گفت

 

                                      نوش کن این جام و مشو هیچ مست

 

چون دل من بوی می عشق یافت

 

                                       عقل زبون گشت و خرد زیر دست

 

نعره برآورد و به میخانه شد

 

                                     خرقه به خم در زد و زنار بست

 

کم زن و اوباش شد و مهره دزد

 

                                           ره زن اصحاب شد و می‌پرست

 

نیک و بد خلق به یکسو نهاد

 

                               نیست شد و هست شد و نیست هست

 

چون خودی خویش به کلی بسوخت

 

                                            از خودی خویش به کلی برست

 

در بر عطار بلندی ندید

 

                                          خاک شد و در بر او گشت پست

 

                                                                                    عطار نيشابوری

 

 

www.karbaschy.com

 

 

حالمان بد نيست ، غم كم مي خوريم . . . . . علی رجایی

 

 حالمان بد نيست ، غم كم می خوريم

 

 حالمان بد نيست ، غم كم می خوريم           كم كه نه، هر روز كم كم می خوريم
آب می خواهم ، سرابم ، می دهند             عشق می ورزم ، عذابم می دهند

 

خود نمی دانم كجا رفتم به خواب

از چه ، بيدارم نكردی آفتاب

 

      خنجری بر قلب بيمارم زدند                        بيگناهی بودم و دارم زدند

از غم نامردمی پشتم شكست                  دشنه ای نامرد بر قلبم نشست

 

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

يك شبه ، بيداد آمد ، داد شد

 

 عشق آمد تيشه زد بر ريشه ام                  تيشه زد ،  بر ريشه انديشه ام
عشق اگر اين است مرتد می شوم          خوب اگر اين است من بد می شوم

 

بس كن ای دل نابسامانی بس است

كافرم ديگر ، مسلمانی بـس است

 

در ميان خلق سر درگم شدم                       عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از اين با بی كسی خو ميكنم      هر چه در دل داشتم رو ميكنم

 

نيستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

 

 بت پرستم بت پرستی كار ما ست                  چشم مستی تحفه بازار ما ست
درد می بارد   چو لب تر می كنم                       طالعم شوم است باور می كنم

 

من كه با دريا تلاطم كرده ام

راه دريا را چراگم كرده ام

 

قفل غم بر درب سلولم مزن                     من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمی گويم كه خاموشم مكن                   من نمی گويم فراموشم مكن

 

من نمی گويم كه با من يار باش

من نمی گويم مرا غمخوار باش

 

من نمی گويم دگر گفتن بس است      گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

 

روزگارت باد شيرين شاد باش

دست كم يك شب تو هم فرهاد باش

علی رجایی    

                    

http://mojtaba334.blogfa.com 

 

آه در شهر شما ياری نبود

 

 

 آه در شهر شما ياری نبود

 

 آه در شهر شما ياری نبود                       قصه هايم را خريداری نبود

وای رسم شهرتان بیداد بود                    شهرتان از خون ما آباد بود

 

از در و ديوارتان خون می چكد

خون من فرهاد مجنون می چكد

 

خسته ام از قصه های شومتان                   خسته از همدردی مسمومتان

اين همه خنجر دل كس خون نشد              اين همه ليلی كسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان                    بيستون در حسرت فرهادتان

 

كوه كندن گر نباشد پيشه ام

بويی از فرهاد دارد تيشه ام

 

عشق از من دور و پايم لنگ بود            قيمتش بسيارو دستم تنگ بود

گرنرفتم هردو پايم خسته بود                   تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ كس دست مرا وا كرد ، نه                فكر دست تنگ ما را كرد، نه

 

هيچ كس از حال ما پرسيد ، نه

هيچ كس اندوه ما را ديد، نه

 

هيچ كس چشمی برايم تر نكرد            هيچ كس يك روز با من سر نكرد
هيچ كس اشكی برای ما نريخت              هر كه با ما بود اما می گريخت

 

چند روزی هست حالم ديدنی است

حال من از اين و آن پرسيدنی است

 

گاه گاهی بر زمين زل می زنم                     گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                     يك غزل آمد كه حالم را گرفت

 

ما ز ياران چشم ياری داشتيم

خود غلط بود آنچه می پنداشتيم

www.karbaschy.com

 

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند . . . . . حافظ

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند

 

 

 

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند

                                                       گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

 

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت

                                                        با من راه نشین باده مستانه زدند

 

آسمان بار امانت نتوانست کشید

                                                         قرعه کار به نام من دیوانه زدند

 

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

                                                      چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

 

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد

                                                صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

 

آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع

                                                  آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

 

کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

 

 

www.karbaschy.com

استفاده از اشعار ومقالات این وبلاگ با نام نویسنده و نام وبلاگ ، بلامانع است

 

ولی در غیر این صورت ، مستوجب عذاب وجدان و حرمت شرعی خواهد بود .

 

پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم . . . .( شهریار )

 

شعر زیر درد دل گفتگو و زمزمه عاشقانه شهریار با معشوقه خویش در روز سیزده بدر می باشد

 

 

                   پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم . . . .( شهریار )

   

یار و همسر نگرفتم   که گرو بود   سرم          تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز           من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

 

                             خون دل میخورم   و چشم نظر     بازم جام                           

                            جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم

 

من که با عشق نراندم به جوانی هوسی         هوس عشق و جوانی است به پیرانه سرم

پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت             پدر عشق بسوزد ،  که  درآمد پدرم

 

                                عشق و دلدادگی و حسن و جوانی و هنر                                 عجبا ! هیچ نیارزید   که بی سیم و زرم

 

هنرم ، کاش ! گره بند زر و سیمم  بود                که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر           من خود آن سیزدهم کز همه عالم بدرم

 

                                  تا به در و دیوارش تازه کنم عهد قدیم                                   گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

 

تو از آن دگری   رو   مرا یاد تو بس            خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر            شیرم و   جوی شغالان نبود    آبخورم

                         خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت                                   

                          شهریارا !   چکنم      لعلم و والا گهرم!                                  

 

                      شهریار                                                                               

                       

 www.mojtaba334.blogfa.com

            

واعظان كاين جلوه در محراب و مـنـبـر می‌كنـنـد . . . . . حافـظ

 

واعظان كاين جلوه در محراب و مـنـبـر می‌كنـنـد

چون به خلوت می ‌رونـد آن كار ديـگـر می ‌كنـنـد

مشكلی دارم ز دانشمند مجلس باز پـرس

تـوبه فرمايـان چرا خود تـوبه كمتر می ‌كنـنـد

گـوئـيــا بــاور نــمــی ‌دارنـــد روز داوری

كاين همه قلب و دغل در كار داور می ‌كنـنـد

يارب اين نو دولـتان را بر خر خودْشان نشان

كاين همه نـاز از غلام ترك و اسـتـر می‌ كنـنـد

ای گـدای خانـقـه بر جـه كه در ديـر مـغـان

می‌دهنـد آبی كه دل ها را معـطّـر می ‌كنـنـد

حسن بی پايان او چندان كه عاشق می ‌كشد

زمـره‌ی ديگر به عشق از غيب سر برمی ‌كنـنـد

بر در ميخانه‌ی عشق ای مَلَك تسبيح گـوی

كاندر آنـجـا طـيـنـت آدم مـخـمّـر می ‌كنـنـد

صبحـدم از عرش می ‌آمد خروشی ، عقل گفت؛

قدسيان گوئی كه شعر حافـظ از بر می كنـنـد

                                  حافـظ

 

 

صدای پای آب . . . اهل کاشانم . . . . . سهراب سپهری

 

 

اهل کاشانم

 

روزگارم بد نيست

تكه نانی دارم خرده هوشی سر سوزن ذوقی

مادری دارم بهتراز برگ درخت

دوستانی بهتر از آب روان

و خدايی كه دراين نزديكی است

لای اين شب بوها پای آن كاج بلند

روی آگاهی آب روی قانون گياه

 

من مسلمانم

قبله ام يك گل سرخ

جانمازم چشمه ، مهرم نور

دشت سجاده من

من وضو با تپش پنجره ها می گيرم

در نمازم جريان دارد ماه جريان دارد طيف

سنگ از پشت نمازم پيداست

همه ذرات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم

كه اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو

من نمازم را پی تكبيره الاحرام علف می خوانم

پی قد قامت موج

كعبه ام بر لب آب

كعبه ام زير اقاقی هاست

كعبه ام مثل نسيم باغ به باغ مي رود شهر به شهر

حجرالاسود من روشنی باغچه است

 

اهل كاشانم

 

پيشه ام نقاشی است

گاه گاهی قفسی مي سازم با رنگ می فروشم به شما

تا به آواز شقايق كه در آن زندانی است

دل تنهايی تان تازه شود

چه خيالی چه خيالی . . . می دانم

پرده ام بی جان است

خوب می دانم حوض نقاشی من بی ماهی است . . . . .

 

اهل كاشانم اما !

 

شهر من كاشان نيست

شهر من گم شده است

من با تاب من با تب

خانه ای در طرف ديگر شب ساخته ام . . . . . . .

 

سهراب سپهری

کاشان ، قریه چنار ، تابستان ۱۳۴۳

 

www.karbaschy.com

آب را گل نکنیم . . . . . سهراب سپهری

 

آب را گل نکنیم

 

   آب را گل نکنیم
 در فرودست انگار کفتری می خورد آب  
   یا که در بیشه ای دور سیره ای پر می شوید   
یا در آبادی کوزه ای پر می گردد  

     
آب را گل نکنیم      
شاید این آب روان می رود پای سپیداری تا فروشوید اندوه دلی      
دست درویشی شاید نان خشکیده فرو برده در آب      
رزن زیبایی آمده لب رود

     
آب را گل نکنیم       
روی زیبا دوبرابر شده است      
چه گوارا این آب      
چه زلال این رود      
مردم بالا دست چه صفایی دارند       
چشمه هاشان جوشان گاوهاشان شیرافشان باد     
من ندیدم دهشان      
بی گمان پای چپرهاشان جا پای خداست     
ماهتاب آنجا می کند روشن پهنای کلام     
بی گمان در ده بالا دست چینه ها کوتاه است     
مردمش می دانند که شقایق چه گلی است     
بی گمان آنجا آبی آبی است     
غنچه ای می شکفد اهل ده باخبرند     
چه دهی باید باشد     
کوچه باغش پر موسیقی باد     
مردمان سر رود آب را می فهمند     
گل نکردنش ما نیز

    
آب را گل نکنیم . . .     

                         سهراب سپهری

        

www.karbaschy.com