خوشا عشق و خوشا ناکامي عشق خوشا رسوايي و بد نامي عشق

 

خوشا . . . .

خوشا آنکس که جانش از تو سوزد                 چو شمعي پای تا سر بر فروزد

خوشا عشق و خوشا ناکامي عشق                 خوشا رسوايي و بد نامي عشق

خوشا بر جان من هر شام و هر روز               همه درد و همه داغ و همه سوز

خوشا عاشق شدن اما جدايي                         خوشا عشق و نواي بي نوايي

خوشا در سوز عشق سوختن ها                     درون شعله اش افروختن ها

چو عاشق از نگارش کام گيرد                        چراغ آرزوهايش بميرد

اگر مي داد ليلي کام مجنون                           کجا افسانه ميشد نام مجنون ؟

هزاران دل به حسرت خون شد از عشق           يکي در اين ميان مجنون شد از عشق

 
در اين آتش هر آنکس بيشتر سوخت               چراغش در جهان روشن تر افروخت

نواي عاشقان در بي نوايست                         دام عاشقي ها در جدايست

 

www.mojtaba34.blogfa.com

مردان خدا پرده‌ی پندار دریدند . . . . . یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند

    

    مردان خدا پرده‌ی پندار دریدند

 

    مردان خدا پرده‌ی پندار دریدند

                                   یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند

 

    هر دست که دادند از آن دست گرفتند

                              هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند

 

     یک طایفه را بهر مکافات سرشتند

                                 یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند

 

    یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند 

                        یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند

 

    جمعی به در پیر خرابات خرابند  

                                  قومی به بر شیخ مناجات مریدند

 

    یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد

                              یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

 

    فریاد که در رهگذر آدم خاکی   

                                 بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند

 

    همت طلب از باطن پیران سحرخیز  

                               زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند

 

    زنهار مزن دست به دامان گروهی

                               کز حق ببریدند و به باطل گرویدند

 

    چون خلق درآیند به بازار حقیقت

                                 ترسم نفروشند متاعی که خریدند

 

    کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است 

                          کاین جامه به اندازه‌ی هر کس نبریدند

 

    مرغان نظرباز سبک ‌سیر فروغی

                                 از دام گه خاک بر افلاک پریدند

 

                                                فروغی بسطامی

 

نرم نرمك می رسد اينك بهار . . . . . فريدون مشيری 2

 

 

  نرم نرمك می رسد اينك بهار

       

بوی باران بوی سبزه بوی خاك
شاخه های شسته باران خورده پاك
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو های شاد
خلوت گرم كبوترهای مست

 

نرم نرمك می رسد اينك بهار                                                                      

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نيمه باز
خوش به حال دختر ميخك كه می خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب

ای دلِ ِ من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمی پوشی به كام
باده رنگين نمی نوشی ز جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن می كه می بايد تهی است

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر كامی نگيريم از بهار
گر نكوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش ميشود هفتاد رنگی

                             فريدون مشيری

 

 

www.karbaschy.com

چه مهی, چه چشم مستی . . . ( محمد علی مردانی )

1

چه مهی , چه چشم مستی

 

پی غارت دل آمد  صنم  قدح به دستی          

                   چه قدح, چه می ،چه دستی ،چه مهی ،چه چشم مستی ،

 

چه نگار نازنینی، چه نگاه آتشینی           

                  چه مهی ،چه چشم مستی ،چه قدح، چه می، چه دستی

 

صنمی که پیش قدرش قد چرخ پیر شد خم             

                  که تو سرو باغ هستی ز کجائی و چه هستی؟

 

که برد به خاک پایش ،هله این بشارت از ما       

                   که به عزم کعبه آید به انابه بت پرستی

 

به دو زلف عنبرینت که هزار عقدهً دل   

                  به کرشمه ای گسستی به اشاره ای ببستی

 

شب عاشقان بی دل همه صبح جانفزا شد

               چو به بزمشان گذشتی چو به چشمشان نشستی

 

به کجا برد شکایت چو گداست کاهل ای جان   

                که دّر ِ سرای خود را تو به غیر هم نبستی

 

به خدا که در دو عالم به تو همره است وهمدم

                 غم هرکه را فزودی دل هر که را شکستی

 

نه اگر که داشت لیلی نظر وفا به مجنون     

               نه پیاله اش شکستی نه دلش به غمزه خستی

 

 چو اسیر توست " مردانی "بی نوا خدا را    

            چه غم ار به قید بستی و چه حاجت ار گسستی

 

                                           محمد علی مردانی

 

 www.karbaschy.com

یاد آوری

 

سلام                                                 

نمی دانم چرا هر سال در ایام " تاسوعا و عاشورا " می افتم روی ِ کـتـفم  ،هم

کتفم در می رود و هم می شکند . (  Dislocation + Fracture )

پارسال دست راست ! و امسال دست چپ !

که امسال بدتر پارسال شکست ، ولی من هم بی خیال تر ، پارسال اقوام وامسال هم . . . . . . . . جا انداختیم . . . . .

این روزها فرصتی یافتم تا برای دو سه هفته بعد متنی روانشناسانه در مورد

                     " روانشناسی انتخاب همسر و ازدواج موفق "

  بنویسم ، جوانان حتما بخوانند .

با التماس دعا

           دکتر مجتبی کرباسچی  

تاسوعا ۱۳۸۷ 

مقصود تویی... کعبه وبتخانه بهانه . . . . . شيخ بهائي

                         

                           مقصود من از کعبه وبتخانه تویی تو

 

تا کی به تمنای وصال تو یگانه         اشکم شوداز هر مژه چون سیل روانه

 

خواهد که سر آید غم هجران تو یا نه        ای تیره غمت را دل عشاق نشانه

 

                           جمعی به تو مشغول وتو غایب زمیانه   

 

رفتم به در صومعه عابد وزاهد         دیدم همه را پیش رُخت راکع وساجد

 

در میکده رهبانم ودر صومعه عابد         گه معتکف دیرم وگه ساکن مسجد

 

                        یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

 

روزی که برفتند حریفان پی هر کار    زاهد سوی مسجد شدومن جانب خمار 

                

من یار طلب کردم واو جلوه گه یار       حا جی به ره کعبه و من طالب دیدار

 

                       او خانه همی جوید و من صاحب خانه  

 

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو          هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

 

در میکده ودیر که جانانه تویی تو          مقصود من از کعبه وبتخانه تویی تو

 

                             مقصود تویی... کعبه وبتخانه بهانه  

  

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید         پروانه در آتش شدو اسرار عیان دید

 

عارف صفت روی تو درپیروجوان دید       یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

 

                               دیوانه منم ... من که روم خانه به خانه  

 

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید                دیوانه برون از همه آئین تو جوید

 

تا غنچه ی بشکفته ی این باغ که بوید    هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید 

 

بلبل به غزل خوانی وقمری به ترانه

 

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست   هر چند که عاصی است زخیل خدم توست

 

امید وی از عاطفت دم به دم توسـت                 تقصیر  "خیالی"   به امید کرم توست

 

                            یعنی که گنه را به ازاین نیست بهانه  

                   

                                                                                   شیخ بهایـی 

 

 

 

من وساقی زمانی یار بودیم رفیق و همدم و خمار بودیم

 

                          من وساقی    زمانی  یار بودیم         رفیق و  همدم و  خمار  بودیم

 

                          مرا در حلقه مستان سری بود          میان مهوشان شور و شری بود

 

                                                 من اینجا مانده ام تنهای تنها....

هیچ مگو . . . . . مولوي

                               

هیچ مگو . . .  . . . . . مولوی

 

 

من غلام قمرم غير قمر هيچ نگو

                                    پيش من جز سخن شهد وشكر هيچ نگو

 

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو

                                     ور از اين بي خبري رنج ببر هيچ مگو

دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت

                                          آمدم نعره مزن جامه مدر هيچ مگو

گفتم اي عشق من از چيز دگر ميترسم

                                       گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو

من به گوش تو سخنهاي نهان خواهم گفت

                                  سر بجنبان كه بلي جز كه به سر هيچ مگو

 

قمري جان صفتي در ره دل پيدا شد

                                     در ره دل چه لطيف است سفرهيچ مگو

 

گفتم " ای دل چه مه ست این " ؟ دل اشارت می کرد

                                 که " نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو "

گفتم اين روي فرشته ست عجب يا بشراست

                                 گفت اين غير فرشته است و بشر هيچ مگو

گفتم اين چيست بگو زيرو زبر خواهم شد

                                      گفت ميباش چنين زير و زبر هيچ مگو

اي نشسته تو درين خانه پر نقش و خيال

                                   خيز از اين خانه برو رخت ببر هيچ مگو

 

گفتم " ای دل پدری کن نه که این وصف خداست؟ "

                                  گفت " این هست ولی جان پدر هیچ مگو"

                                                                              مولوی

 

قاصدک ! هان چه خبر آوردی ؟ . . . . . اخوان ثالث

   

قاصدک ! 

               قاصدک ! هان چه خبر آوردی ؟ . . . . . . . . .
                                      

 

 

قاصدک !

قاصدک ! هان چه خبر آوردی ؟

                                           از کجا وز که خبر آوردی ؟

                                                                         خوش خبر باشی اما ، اما !

گرد بام و در من ، بی ثمر می گردی

                                              انتظار خبری نيست مرا

                                                                 نه زياری ، نه ز ديار و دياری ، باری

برو آنجا که ترا منتظرند

                              برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

                                                                               برو آنجا که ترا منتظرند

قاصدک در دل من ، همه کورند و کرند

                                                         دست بردار از اين در وطن خويش غريب
قاصدک تجربه های همه تلخ ،

                                        با دلم می گويند ،

                                                              که دروغی تو دروغ
                                                                                         که فريبی تو فريب

قاصدک !

قاصدک هان ، ولی آخر اي وای

راستی آيا رفتی با باد ؟

                                با توام ، آيا کجا رفتی آی ،

                                                                 راستی آيا جايی خبری هست هنوز ؟

مانده خاکستر گرمی جايی ؟

                                    در اجاقی ، طمع شعله نمی بندم

                                                                          خردک شرری هست هنوز ؟!



قاصدک !

ابرهای همه عالم شب و روز

                                     در دلم می گريند

                                                            در دلم می گريند . . . . . .

                                                                       اخوان ثالث

                                        

www.karbaschy.com

 

خـانـــه دوسـت كجــاســت ! . . . . . سهراب سپهری

 

خـانـــه دوسـت كجــاســت !

مـن دلم می خـواهد خانـه ای داشــته باشم پـُر دوست

كــنـج هـر ديوارش دوستانم بنشـينـند آرام

گــــل بـگــو ، گـل بـشنــو ! ! !

هركـسی می خواهد ، وارد خانه پر مهـــر و صفامان گردد

شـرط وارد گـشتــن ، شــســـتـشـوی دلـهـاسـت !

شـرط آن ، داشـتن يك دل بی رنگ و رياست !

بـر درش ، بـــرگ گلـی می كـوبـم

و بـه يادش ، با قـلـم سـبــز بــهــار می نويـسـم :

"ای دوست ! خـانـه ی دوسـتی ما اينـجاسـت"

تا كه ســهـــراب نپــرسد دیـــگــــر ،

خـانـــه دوسـت كجــاســت !

سهراب سپهری

www.karbaschy.com

 

ای ساربان آهسته رو کارام جانم می رود . . . . . سعدی

                      

ای ساربان آهسته رو کارام جانم می‌رود . . . . . . سعدی

 

ای ساربان آهسته رو کارام جانم می‌رود

 

                                          وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

 

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

 

                                     گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

       

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون

 

                                           پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

 

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان

 

                                        کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

 

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

 

                                      دیگر مپرس از من نشان،کز دل نشانم می‌رود

 

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم

 

                                       چون مجمری پرآتشم کز سر، دُخانم می‌رود

 

با آن همه بیداد او  ،وین عهد بی‌بنیاد او

 

                                           در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

 

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین

 

                                       کاشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

 

شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم

 

                                                           وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود

 

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل

 

                                                         وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

 

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من

 

                                      گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

 

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

 

                                 من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

 

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا

 

                                           طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می‌رود

 

                                                                                                سعدی

                                                             

www.karbaschy.com