گفتمش دل می خری ؟ پرسید چند؟
گفتمش دل می خری؟ پرسید چند؟
گفتمش دل مال تو، تنها بخند
خنده ای کرد و دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود
. . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . .
گر نیایی تا قیامت انتظارت می کشم
منت عشق از نگاه پرشرابت می کشم
ناز چندین ساله ی چشم خمارت می کشم
تا نفس باقیست اینجا انتظارت می کشم
www.mojtaba334.blogfa.com
| آن شب قدری که گویند اهل خلوت، امشب است | یارب! این تاثیر دولت در کدامین کوکب است؟ | |
| تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد | هر دلی از حلقهای در ذکر یارب یارب است | |
کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف | صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است | |
شهسوار من، که مه آیینه دار روی اوست | تاج خورشید بلندش، خاک نعل مرکب است | |
عکس خوی بر عارضش بین، کآفتاب گرم رو | در هوای آن عَرَق تا هست هر روزش تب است | |
من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می | زاهدان! معذور داریدم که اینم مذهب است | |
| اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین | با سلیمان چون برانم من که مورم مَرکَب است؟ | |
| آن که ناوک بر دل من زیر چشمی میزند | قوت جان حافظش در خندهی زیر لب است | |
| آب حیوانش ز منقارِ بَلاغت میچکد | زاغ کلک من، بهنامایزد، چه عالی مشرب است حاقظ |
دوستان خوبم :
برای مدتی خدا حافظی !!!
یا هو !
باسلام وسلامتی
نمی دانم چگونه شروع کنم ؟
ولی شاید بد نباشد بی مقدمه از خودم شروع کنم :
اهل كاشانم
اما شهر من كاشان نيست
شهر من گمشده است
من با تاب ، من با تب
خانه ای در طرف ديگر شب ساخته ام
مثال ِ من چون فوتبال دوستانیست که در ورزشگاه مملو از جمعیت ، منتظر ، فوتبالی جذابند ولی این در حالیست که خودشان نه تنها از گـُـل و دریبل وشوت هیچ نمی دانند که شاید هرگز خود شان پا به توپ هم نشده اند ، چه رسد که خود را مفسر و مربی هیجان زده بازی و بازیکنان مورد علاقه اش بدانند .
شاید وبلاگ و سایت من نیز درگیر چنین توهمی بوده و هست !!!
جالب است بدانید فردی که بیش از ده سال از بهترین سالهای عمرش را در بخش های
گونا گون جراحی و وارتوپدی - در کفرستان محض خارج - سپری کرده بود .
ولی با همه ی اینها !
انگارخود را متعلق به قبیله " سوته دلانی " بی دل می پنداشت که دوست داشت
برگ نوشته سایت او ، محفل تجمع " صاحبدلانی " شود که با رقص سماع از زمین
وزمان دل بکنند وبا عشق و عرفان با طایر عشق زمینی ، بر طیاره عرفان آسمانی پرواز کنند
لذا بر آن شدم تا هر شنبه محل پرواز را از " ایستگاه شعر و اندیشه " آغاز کنم وتا
آنجایی که در توان دارم ، از یک سو ، با تجارب و اندیشه های خودم و از سوی دیگر ،
با مدد و کمک عرفان شعرا و نقاشان نامی این مرز و بوم این امر را محقق کنم . . .
نمی دانم موفق بودم یا نه ؟
و باز نمی دانم چه تاوانی باید بدهم تا " صداقت " ام را که می تواند آن را حمل بر " خود ستایی " هم باشد به همه بقبولانم تا باور کنید :
از آن دسته آدم هایی نیستم که خود را اسیر روزمرگی های پرزرق وبرق روزگار می کنند
نمی دانم !!! شاید همینطور باشد و شاید هم نه ؟؟؟ !!!
ولی با کمال احترام برای آنان که اخطار و اخطاریه می دادند ، شاید تنها سند و مدرکی که
می توانم به رخ شان بکشم همان " عکس رخ یار " باشد
دلنوشته ای که گویای ناگفته های دل بی تابم می باشد ، همان مقاله ای که قرار بود مقدمه
کتابی عرفانی شود ! کتابی که هرگز چاپ نشد ؟؟؟ . . . . .
بگذریم . . . . . ادامه اش را بخوانید تا شاید بدانید که !!!؟؟؟
گرچه بر مدیران وبلاگ و سایت ها پوشیده نیست ولی از شما چه پنهان ، که بدانید این
تغییرات هفتگی هرگز سهل و آسان نبود و نیست و واقعیت اینکه فکر مرا بسیار مشغول داشت !؟
از یک طرف دغدغه های فکری و دل مشغولی های ذهنی و از طرفی توصیه های اکید و
موکد و مکرر دوستان نازنینم که با نجواها و اخطار های نازنین و مخملین خود ، مرا از
این کار باز داشتند !!!
بماند !
بگذریم . . . و . . . بگذریم
لذا با همه ی اهتمام و همتی که در این راه مصروف کردم ولی ناچارم اعتراف کنم برای
مدت کوتاهی مجبور شدم ، تا با مرخصی چند ماهه ! و با مطالعات بیشتر ودر فرصت
مناسب تر خدمت دوستداران این سایت برسم .
واقعیت اینکه خوب می دانم ، در این مدت کم ، این سایت مخاطبان خاص خود را یافت ،
از دوستداران جوان تا فرهیختگانی عالم که هماره ، مرا در این راه یار و یاور بودند ، که
هراز گاهی از بنده نوازی آنان چه در کامنت یا ایمیل هایشان بی بهره نبودم .
من ضمن تشکر و امتنان از شما یاوران مشوق ، صمیمانه اعلام می کنم ، در این مدت در
هر کجا و هر کجای دنیا که باشم ، بی صبرانه و مشتاقانه کامنت های شما را تعقیب
خواهم کرد ، شاید بزرگواری شما " صاحبدلان همراه " فتحی مجدد بر باز گشایی این "
ایستگاه خاکی " تا مبدا ء " فلک والافلاک " باشد تا شاید بتوانیم به مدد اندیشه های
همدیگر ، بال زنان از " فرش زمین به عرش آسمان " ره یابیم .
اجازه دهید تا پایان این دلتنگی را با گوشه ای از مقاله " از فقر مادی تا فقر فرهنگی " خودم به سرانجام برسانم
. . . . .
خدایا !
از تو گله مندم !
که ، چرا هرکه را که با اقیانوسی از غنای فرهنگی آفریدی
چرا باید او را در محله و کویر خشک وسوزان تعصب و تحجر خلق کنی
تا در تعدد تهمت های ناروا به دست ریز و درشت های متعصب جوهر دوات شان خشک شود و چوب قلم شان بسوزد
آنانی که قلم ِ منطق شان " چماق " و جوهره ی جوهرشان ، نام و نان و آب و آبروی بزرگان و اندیشمندان است
خدایا !
مرا از آنانی قرار نده که :
بر سر سفره ی نادانی با لقمه ی جهل ، نان ِ جهالت می خورند و نعره ی مستانه " هر که دندان دهد نان دهد " سر می دهند
بلکه مرا از آنانی قراربده :
تا جوهر قلمم در قلب کویر بی فرهنگی ، آب و آبیار ِ ریش و ریشه های خشک و تشنه ی معرفت شود
تا به جای آنکه با چنگ و" دندان " ، " نان " به نرخ روز بخورم
با آهنگی دلنواز ترانه ی علم و دانش و معرفت را این گونه در گوششان زمزمه کنم که :
" من علمنی حرفاً فقد صيرنی عبداً "
هر کس به من کلمه ای آموخت، مرا بنده خود ساخته است ( امام علی )
علی یارتان
با کمال احترام و امتنان
برادر کوچک شما :
دکتر مجتبی کرباسچی
مهر . . . . . . 1388
*****************
در پایان فهرست اکثر مقالات خودم ( شصت مقاله در کمتر دو سال ) را می آورم تا دوستانی که تمایلی به باز خوانی آنان دارند یا مستقیما در پست های پایین ویا با مراجعه به قسمت راست سایت و " مجموعه مقالات خودم " مراجعه کنند و با کلیک موضوع مورد نظر آن را مطالعه یا باز خوانی نمایند .
گرچه می دانم خیل دوستان عاشق ادبیات از اشعار ِشعرای نامی و خصوصا " نقاشی های ماندگار " نقاشان عارف محروم خواهند بود ، مگر از طریق جستجو گرهایی چون گوگل و غیره
با تشکر مجدد
ودر کمال احترام :
دکتر مجتبی کرباسچی
مهر . . . . . . . 1388
شرح پریشانی
وحشی بافقی
دوستان شرح پریشانی من گوش کنید---- داستانِ ِغم ِ پنهانی ِ من گوش کنید
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید---- گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید
شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی
روزگاری من ودل ساکن کویی بودیم---- ساکن کوی بت عربده جویی بودیم
عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم---- بسته سلسله سلسله مویی بودیم
کس درآن سلسله غیرازمن ودل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
نرگس غمزه زنش این همه بیمارنداشت---- سنبل پرشکنش هیچ گرفتارنداشت
این همه مشتری و گرمی بازارنداشت -- یوسفی بود ولی هیچ خریدارنداشت
اول آن کس که خریدارشدش من بودم
باعث گرمی بازار شدنش من بودم
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او---- داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او---- شهر پرگشت زغوغای تماشایی او
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد
چاره این است وندارم به ازاین رای دگر---- که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر---- برکف پای دگربوسه زنم جای دگر
بعدازاین رای من این است وهمین خواهد بود
من براین هستم والبته ، چنین خواهد بود
پیش او یار ِ نو و یار ِ کهن هردو یکی است---- حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی است
قول زاغ وغزل مرغ چمن هردو یکی است---- نغمه بلبل وغوغای ِ زغن هر دو
یکی است
این ندانسته که قدرهمه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
چون چنین است پی یاردگرباشم به---- چند روزی پی دلدارِ دگر باشم به
عندلیبِ گل ِ رخسارِ دگر باشم به---- مرغ خوش نغمه گلزاردگر باشم به
نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش
سازم ازتازه جوانان چمن ممتازش
آن که برجانم ازاو دم به دم آزاري هست---- مي توان يافت كه بر دل زمنش باري هست
از من و بندگي من اگرش عاري هست---- بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست
به وفاداري من نيست دراين شهر كسي
بنده اي هم چو مرا هست خريدار بسي
مدتي در ره عشق تو دويديم بس است---- راه ِ صد باديه درد بريديم بس است
قدم از راه ِ طلب باز کشیدیم بس است---- اول وآخراین مرحله دیدیم بس است
بعد ازاین ما وسر ِ کوی دل آرای دگر
با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر
تو مپندار که مهر ازدل محزون نرود---- آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود
وین محبت به صد افسانه و افسون نرود---- چه گمان غلط است این، برود چون نرود
چند کس ازتو و یاران تو آزرده شود
دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود
ای پسر چند به کام ِ دگرانت بینم---- سرخوش و مست زجام دگرانت بینم
مایه عیش ِ مدام دگرانت بینم---- ساقی ِ مجلس ِ عام ِ دگرانت بینم
تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند
چه هوس ها که ندارند ، هوسناکی چند
یار ِ این طایفه ی خانه برانداز مباش---- ازتوحیف است به این طایفه دمسازمباش
میشوی شهره به این فرقه هم آوازمباش---- غافل از لعب ِ حریفان ِ دغل باز مباش
به که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کاری است مبادا که ببازی خود را
درکمین تو بسی عیب شماران هستند---- سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند
داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند---- غرض این است که درقصد تویاران
هستند
باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
واقف دور و برت باش که پایی نخوری
گر چه از خاطر«وحشی» هوس روی تو رفت وز دلش آرزوی ِ قامت ِ دلجوی ِ تو رفت
شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت--- با دل پرگله از ناخوشی خوی تو رفت
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحت آمیزکسان گوش کند
وحشی بافقی
www.mojtaba334.blogfa.com
دوستان خوبم :
سلام
ياران خوب و مشوقان هميشگی ام می توانند با مراجعه به آدرس زير با ما همراه شوند
دوستانی که عضو اين شبکه هستند در صورت تمايل قلبی مي توانند با درخواست دوستی به این آدرس :
سلام