اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را . . . . .   حافظ

 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را . . . . .   حافظ

 

 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را   

  

                                              به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

 بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت

  

                                                   کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

 

 فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب

    

                                         چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

 

 ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است

  

                                 به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

 

 من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم  

 

                                            که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

 

 اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم  

 

                                                     جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

 

 نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند

 

                                                         جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو   

 

                                      که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

 

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

 

که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

حافظ

 

www.karbaschy.com

 

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید . . . . . . . مولوی

 

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

                                              معشوق همین جاست بیایید بیایید

 

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار

                                           در بادیه سرگشته شما در چه هوایید

 

گر صورت بیصورت معشوق ببینید

                                      هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

 

 ده بار از آن راه بدان خانه برفتید

                                         يك بار از این خانه بر این بام برآیید

 

آن خانه لطیفست نشانهاش بگفتید

                                               ازخواجه آن خانه نشانی بنمایید

 

یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت

                                       یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید

 

با این همه آن رنج شما گنج شما باد

                                           افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

 

مولوی                        

                             www.mojtaba334.blogfa.com

 

**********************************************

فرهاد و شيرين  . . . ادیب نیشابوری

 

   فرهاد و شيرين

 

   همچو فرهاد   بود کوه کنی  پيشه ما                      

                                              کوه ما سينه ما ناخن ما تيشه ما

 

   شور شيرين  ز بس آراست  ره جلوه گری

                                         همه فرهاد تراود ز رگ و ريشه ما

 

   بهر يک جرعه می  منت ساقی  نکشيم 

                                             اشک ما باده ما ديده ما شيشه ما

 

   عشق شيری است قوی پنجه ومی گويد فاش

                                      هرکه  از جان گذرد بگذرد از بيشه ما

 

                                                                   اديب نيشابوری

راست گفتی عشق خوبان آتش است

 

راست گفتی عشق خوبان آتش است

 

راست گفتی عشق خوبان آتش است

                                     سخت می سوزاند اما دلکش است

من کجا و ترک آن مهوش کجا

                                         دل کجا ، پرهیز از این آتش کجا

شادمانم گر چه در این آتشم

                                     روز و شب می سوزم اما دلخوشم

از خدا خواهم که افزونش کند

                                       دل اگر ، دم زد پر از خونش کند

با خبر بودی که اين بيدادگر

                                             کاش از اين آتش تو را بودی خبر

شعله اش ، هر چند افزون تر شود

                                         سينه ، از آن هر چه پر خون تر شود

ناله را هر چند سازد زارتر

                                               هر چه دارد ديده را خونبار تر

                     باغ دل را با صفا تر می کند

                    مرغ جان را خوشنواتر میکند

www.karbaschy.com


اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را   . . . . . کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را . . . حافظ

اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را

کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

 

بده ساقي مي باقي که در جنت نخواهي يافت

چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان يغما را

 

فغان کاين لوليان شوخ شيرين کار شهرآشوب

به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روي زيبا را

 

ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغني است

که عشق از پرده عصمت برون آرد زليخا را

 

من از آن حسن روزافزون که يوسف داشت دانستم

جواب تلخ مي‌زيبد لب لعل شکرخا را

 

اگر دشنام فرمايي و گر نفرين دعا گويم

جوانان سعادتمند پند پير دانا را

 

نصيحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند

که کس نگشود و نگشايد به حکمت اين معما را

 

حديث از مطرب و مي گو و راز دهر کمتر جو

که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثريا را

غزل گفتي و در سفتي بيا و خوش بخوان

 حافظ