به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازاوست . . . . . سعدی

 

 

به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازاوست  

                                                   عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

 

به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح  

                                                 تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم از اوست

 

نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل    

                                                        آنچه در سر سویدای بنی آدم از اوست

 

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست

                                                       به ارادت ببرم درد که درمانم از اوست

 

زخم خونینم   ، اگر ، به نشود ، به باشد     

                                            خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم از اوست

 

غم و شادی بر عارف چه تفا وت دارد 

                                                    ساقیا باده بده شادی آن کاین غم از اوست

 

پادشاهی و گدایی بر ما یکسان است

                                              که برین در همه را پشت عبادت خم از اوست

 

سعدیا گر بکند سیل فنا خانه دل    

                                                      دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست

سعدی      

www.mojtaba334.blogfa.com

 

**********************************************

دلم لالا ، دلم لالا ، دل بی تا ب من لالا !!!

 

 

دلم لالا ، دل بی تا ب من لالا !!!

 

دلم لالا ، دلم لالا ، دل بی تا ب من لالا

                    نشسته گرد نامردی به روی چهره ی د نیا

 

صداقت طبل توخالی ، زمین آکنده از نیرنگ

                      محبت کمترین واژه ، تمام مردمان دل سنگ

 

دل من جان يك آدم ، به يك ارزن نمی ارزد

                     ببين پشت خدا هم ، آه ، از اين بيداد می لرزد

 

برادر هم نمی پرسد ، دگر حال برادر را

                  چه آسان می برد ، از یاد دختر مهر مادر را

 

خداوندا ! بشر این است این بی مهر ِنا آرام

         همین نامرد را دادی مقام اشرف آدم

 

توکزجمله ملائک هم فزون کردی ، مقامش را

                   تو که بر دوش او دادی ، چنین بار امانت را

 

 چرا در او نخشکاندی ، خدا تخم خیانت را

جسارت می کنم ، امـا بگو ای خا لق آدم

                 به جرم خوردن گندم ، چه کردی با بنی آدم

 

در این سو خواجه آورده ، شکم از باد بی دردی

                                نمی خیزد از این گنداب ، جز عاروق نامردی

 

در این سو بیوه ای بـیـن ِدو راهی مانده سرگردان

                              در آن سو عفتی کهنه ، دراین سو کودکی بی نان

 

در آن سو، دستهایی هم به رنگ با رش باران

                                  کجا دیدست یک لحظه ، گریز از گردش دوران

 

در این سو دست هایی هم ، به نقش نقشه ی قالی

                                    به رنگ تار و پود شب ، پـُراز تاول پر از خالی

 

خوشا بر حا لت ای مولا ، تو اما بازگهگاهی

                                             فرو می ریختی فریاد ، درون خلوت چاهی

 

من از فریاد لبریزم ، پـُرم از درد ناگفته

                                        به هر چاهی که سر کردم ،‌درونش یوسفی خفته

 

شرف بازیچه ای گشته ، در آغوش عروسک ها

عفاف بکر یک دختر، به یک لبخند پایبند است

                                         ببین نرخ نجابت را ، در این دنیای ما چند است

 

در این دنیای ما ، شهوت به ریش عشق می خند ند

                                     چه تهمت های سنگین بین ، که بر عشق می بند ند

 

هنوز این واعظان ، اما ، غبار آلود می دانند

                                      به گوش مردم نادان ، هنوز سرود عد ل می خوانند

 

برای بچه ماهی ها ، امان از کوسه می گیرند

                                   از این غافل که ماهی ها ، در آب گند می میرند

 

بخواب آرام در سینه ، بیا آرام از دل عاشق

                                     نمی یابی دگر اینجا ، رفیق یکدل و صادق

 

 

بار سنگین مشکلات بر دوش ماشین سخت کوش زندگی

 

www.karbaschy.com

  

خوش مباش ، ای دل ، اگردل از توخوبان می برند

ای دل . . . . .

 

 

خوش مباش ، ای دل ، اگردل از توخوبان می برند
                                                          كين بتان، دل می دهنداما،زتوجان می برند

ماهرويان تا بساط ناز را گسترده اند
                                                           كفرخودرامی فروشند، ازتو ايمان می برند

درشگفتم، از سيه چشمان، كه با جادوی چشم
                                                     كشته ی خودرا به مسلخ، شادوخندان می برند

مهوشان ، ای دل تو را تا در دل خود، جادهند
                                                     گه به قربان می روندت، گه به قربان می برند

جام چشم و شهدلب ،دردست خود دارند ليك
                                                          تشنه را، سوی سرابی در بيابان می برند

گر تورا، برسركشندت نی عروست می كنند
                                                          همچو ماهی، شايدت ازبهر بريان می برند

تار گيسوی نگار ی، گر زچاهت بركشد
                                                       مثل يوسف، شايد ازچاهت به زندان می برند

ای دل اين عاشق كُشان مستند رويايی مباش
                                                         يابه مستی می كُشندت يا به تاوان می برند

شعرت ای نادر، چورويايت شكردارد به هوش!
                                                        كين شكرخواران شكررابا شكردان می برند

 

 www.karbaschy.com

 

مناظره خسرو با فرهاد. . . . . . نظامی گنجوی

 

مناظره خسرو با فرهاد

نخستین بار گفتش کز کجایی

بگفت از دار ملک آشنايی

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند

بگفت اندوه خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیست

بگفت از عشق بازان این عجب نیست

بگفتا عشق شیرین بر تو چون است

بگفت از جان شیرینم فزون است

بگفتا دل زمهرش کی کنی پاک

بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر کند چشم تو را ریش

بگفت این چشم دیگر دارمش پیش

بگفتا دوستیش از طبع بگذار

بگفت از دوستان ناید چنین کار

بگفت ازعشق کارت سخت زاراست

بگفت از عاشقی خوشتر چه کار است

بگفتا اَر من کنم در وی نگاهی

بگفت آفاق را سوزم به آهی

نظامی گنجوی

 ***************************   

      http://www.mojtaba334.blogfa.com/post-185.aspx

چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد . . . . . سهراب سپهري

 

چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد

هر كجا هستم باشم، آسمان مال من است
پنجره، فكر، هوا، عشق، زمين مال من است
چه اهميت دارد گاه اگر ميرويند قارچ های غربت
من نمي دانم كه چرا مي گويند اسب حيوان نجيبی است
كبوتر زيباست.
و چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست.
گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد
 
چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد

واژه ها را بايد شست.
واژه بايد خود باد
واژه بايد خود باران شد
 
…….
 
زير باران بايد رفت.
فكر را، خاطره را زير باران بايد برد
دوست را زير باران بايد ديد
عشق را زير باران بايد جست …
زير باران بايد چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر كاشت
 
زندگي تر شدن پي در پي
زندگي ابتني كردن در حوضچه اكنون است!
رخت ها را بكنيم
آب در يك قدمي است …

سهراب سپهری

 

www.karbaschy.com