كبوتر تنها . . . . . . آلبوم " سروش "

 

تقديم به همه آنهايی كه در دَمُ و دود ِ دنيا خيلی تنهايند :

 

          كبوتر تنها

     آلبوم ترانه " سروش "

 

 

توی سرمای زمستون ، یه کبوتر روی ایوون

                                            خیس شده پرهای نازش ، دیگه بالاش نداره جون   

 

بس به آسمون نگاه کرد ، دیگه چشماش شده خسته

آخه اون خبر نداره خودشم بارشو بسته

یه دلش پراضطرابه یه دلش پر از امیده

توی آسمون آبی اون هنوز" جفتی " ندیده

دلشو زدش به دریا بره دنبالش به هرجا

اما افسوس یه شکارچی نشسته پشت درختها

 تا بلند می شه ز ایوون می ریزه روی زمین خون

 تا می ریزه رو زمین خون ، می شینه " جفتش " رو ایوون!!!

 

 

 *******************************************************

 *********************

**********

****

یه دلش پراضطرابه یه دلش پر از امیده  

توی آسمون آبی اون هنوز" جفتی " ندیده

 دلشو زدش به دریا بره دنبالش به هرجا

اما افسوس یه شکارچی نشسته پشت درختها

 تا بلند می شه ز ایوون می ریزه روی زمین خون

 تا می ریزه رو زمین خون ، می شینه " جفتش " رو ایوون!!!

 

 

                     

                                                                                آلبوم ترانه " سروش " 

www.karbaschy.com

کوچه . . . . . . فریدون مشیری

  

          كوچه

                                                                                فریدون مشیری

 

 

بي‌تو، مهتاب شبي، باز از آن چه گذشتم،

همه‌تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه‌ي جانم، گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه‌ي ماه فروريخته در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد: تو به من گفتي :

 «از اين عشق حذر كن !

لحظه‌اي چند بر اين آب نظر كن،

آب، آيينه‌ي عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است؛

باش فردا، كه دلت بادگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!»

با تو گفتم: «حذر از عشق!؟ ندانم

سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمناي تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم...»

بازگفتم كه: «تو صيادي و من آهوي دشتم

تا بدام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم !»

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، ناله‌ي تلخي زد و بگريخت...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد !

يادم آيد كه: دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم.

نگسستم، نرميدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آرزده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ...

بي‌تو،

           اما، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم !

بي‌تو، اما،

            بي‌تو، اما،

                          به چه حالي ....... !

 

                                     فریدون مشیری                     

                                        www.karbaschy.com            

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور . . . . . . حافظ

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور . . . . . . حافظ

  

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور

                               کلبه احزان شود روزی گلستان ، غم مخور

 

ای دل غمدیده حالت به شود ، دل بد مکن

                               وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور

 

گر بهار عمر ،  باشد باز بر تخت چمن

                     چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

 

دور گردون ، گر دو روزی ، بر مراد ما نرفت

                                دائما یک سان نباشد حال دوران غم مخور

 

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب

                                 باشد اندر پرده بازی‌های پنهان  غم مخور

 

ای دل ار ، سیل فنا  ، بنیاد هستی ، برکند  

                       چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

 

در بیابان ، گر به شوق کعبه ، خواهی زد قدم        

                            سرزنش‌ها ، گر کند  ، خار مغیلان غم مخور

 

گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

                          هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور

       

  حال ما ، در فرقت جانان و ابرام رقیب                

                             جمله می‌داند ، خدای حال گردان ، غم مخور

 

حافظا در کنج فقر و خلوت شب‌های تار           

                                 تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

 

                                                                           حافظ

                                    

سرني در نينوا مي‌ماند اگر زينب نبود . . . . . . . قادر طهماسبی « فريد »

 

                     سرنی در نينوا می ماند اگر زينب نبود                      

                                     

نماز حضرت زینب  

سرنی در نينوا می‌ماند اگر زينب نبود

                                            كربلا در كربلا می‌ماند اگر زينب نبود

 چهره سرخ حقيقت بعد از آن توفان رنگ

                                       پشت ابری از ريا می ماند اگر زينب نبود

 چشمه فرياد مظلوميت لب تشنگان

                                        در كوير تفته جا می ‌ماند اگر زينب نبود

 زخمه زخمی‌ترين فرياد در چنگ سكوت

                                        از طراز نعمه وا می ماند اگر زينب نبود

 در طلوع داغ اصغر، استخوان اشك سرخ

                                         در گلوی چشمها می‌ماند اگر زينب نبود

 ذوالجناح دادخواهی بی‌سوار و بی‌لگام

                                           در بيابانها رها می‌ماند اگر زينب نبود

 در عبور از بستر تاريخ، سيل انقلاب

                                         شت كوه فتنه جا می‌ماند اگر زينب نبود

 

قادر طهماسبی « فريد »      

 

باز این چه شورش است که در خلق عالم است . . . . . . . . . . . . . محتشم کاشانی

 

باز این چه شورش است که در خلق عالم است . . . . . . . . . . . . . محتشم کاشانی

 

باز این چه شورش است که در خلق عالم است
                                                 باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
                                                     بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

 

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو
                                                    کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب
                                                            کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست
                                                        این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست
                                                      سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه میکنند
                                                              گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین
                                                              پروردهی کنار رسول خدا حسین

                                                                                 

                                                                                     محتشم کاشانی

 

www.mojtaba334.blogfa.ir

کجایید ای شهیدان خدایی . . . . . مولوی

 

کجایید ای شهیدان خدایی . . . . . مولوی             

 

کجایید ای شهیدان خدایی        

            بلاجویان دشت کربلایی

 

کجایید ای سبک روحان عاشق                

         پرنده‌تر ز مرغان هوایی

 

کجایید ای شهان آسمانی

         بدانسته فلک را درگشایی

 

کجایید ای ز جان و جا رهیده  

                                         کسی مر عقل را گوید کجایی 

 

کجایید ای در زندان شکسته    

                                             بداده وام داران را رهایی

 

کجایید ای در مخزن گشاده     

                                             کجایید ای نوای بی‌نوایی

 

در آن بحرید کاین عالم کف او است  

                                             زمانی بیش دارید آشنایی

 

کف دریاست صورت‌های عالم         

                                           ز کف بگذر اگر اهل صفایی

 

دلم کف کرد کاین نقش سخن شد       

بهل نقش و به دل رو گر ز مایی

 

برآ ای شمس تبریزی ز مشرق

که اصل اصل اصل هر ضیایی

 

                                 مولوی

                             www.mojtaba334.blogfa.ir

ای ساربان ، آهسته ران آرام ِ جان گم کرده ام

 

                      ای ساربان ، آهسته ران آرام  ِ جان گم کرده ام

  

              

ای ساربان ، آهسته ران آرام  ِ جان گم کرده ام     

 

                        آخر شده ماه حسین ، من میزبان گم کرده ام

در میکده بودم ، ولی بیرون شدم از غافلی 

               ای وای ازین بی حاصلی ، عمر جوان گم کرده ام

پایان رسد شام سیه ، آید حبیب من ز رَه

                          اما خدا حالم ببین ، من یار را گم کرده ام

 

ای وای ازین غوغای دل؛ از دلبرم هستم خجل    

 

                  وقت سفر ماندم به گِـل ، من کاروان گم کرده ام

 

نعمت فراوان دادیم ، منت به سر بنهادیم

 

                        اما ببین نامردیم ، صاحب زمان گم کرده ام

 

من عبد کوی عشقم و من شاه را گم کرده ام

 

                           شرمنده ام اما بگم ، آقا تو را گم کرده ام

 

 بنوشتم این نامه چنین با خون دل ای مه جبین   

 

                        اما ببین بخت مرا نامه رسان گم کرده است

 

 ای ساربان آهسته ران کارام جانم میرود

 

                     وان گـُل که با خود داشتم بروی نیزه می رود