صاحبدلان

خـانـــه دوسـت كجــاســت !

مـن دلم می خـواهد خانـه ای داشــته باشم پـُر دوست

كــنـج هـر ديوارش دوستانم بنشـينـند آرام

گــــل بـگــو ، گـل بـشنــو ! ! !

هركـسی می خواهد ، وارد خانه پر مهـــر و صفامان گردد

شـرط وارد گـشتــن ، شــســـتـشـوی دلـهـاسـت !

شـرط آن ، داشـتن يك دل بی رنگ و رياست !

بـر درش ، بـــرگ گلـی می كـوبـم

و بـه يادش ، با قـلـم سـبــز بــهــار می نويـسـم :

"ای دوست ! خـانـه ی دوسـتی ما اينـجاسـت"

تا كه ســهـــراب نپــرسد دیـــگــــر ،

خـانـــه دوسـت كجــاســت !

سهراب سپهری

www.karbaschy.com