صاحبدلان

دیـــد ابـــراهیــــم مــــردی بینــــوا

خستـه و پیر و ضعیف و بــــــی پناه

عمر او بگذشتــــه از هشتـــاد واند

پشت خم گشتـــــه ملـــــول ودردمنــد

او گرسنـــه بــود و بیمار و مریض

خــاطــــرش آزرده و رویش حضیض

لنگ لنگان می گذشت از کوچه ها

صورتش پوشیـــده بـود از گـــرد راه

چــون بدید او را رسول حق بـــراه

ژنده دلقــی پــاره کفشی هم بـــه پــــا

سوی او بـــا مهـربانــی شـــد روان

لطف بــــی حــــد کرد بــر آن ناتـوان

گفت ابراهیم خلیل بـــر پیـــرمـــرد

ای شکستــه زیــــر بــار رنـج و درد

خاطـرت آزرده و رویت حــــزیــن

سینه ات پــر درد و زخمـی و غمیـن

بــــر سرای مــا بیـــا بگشـــــوده در

تــا بــر آسـايــی دمـــی از ایــــن سفر

حاجتــــی داری بیــا آنجـــا بگیـــــر

تــا شوی از لطف ایـــن پیمانـــه سیـر

دست او بگـرفت بــــا مهر و صفــا

ســوی منـــــزل بـــــرد مـــرد بینـــوا

داد فــرمـــان سفــــــره ای آراستـــند

بــــوی خوش از اطعمه بـــرخاستــند

لقمه ای بــرداشت بـُـردش بـر دهان

دست لـــــرزان و نحیف و نـــاتـــوان

گفت ابــــراهیم : ای عبــــد خــــدا

نـــام حق را  بــر زبــان جــــاری نما

ایـن همـــه روزی فقط از آن ِاوست

او بــُـود مــا را همیشه یـا ر و دوست

پس ســزد قبل از شـــروع کــــارها

بــر زبــــان آری همـــــی نــــام خـــدا

رو بـــه ابـــراهیم کــــرد آن پیرمرد

بـــا دو چشم بــی فروغ و روی ســرد

از خـــدا گویی مـــرا ای هرزه گوی

بعد از این ،از رب خود حرفی مگـوی

جــز بتـــان ربــــی ندارد ایـــــن تنم

بنـــــده بت هستـــــم و ربـــــم صنــــم

تا شنید ایـــن را ز مـــرد بت پرست

رشتــــه مهــــر پیامبـــر بــــر گسست

شد همــی آشفتـه، روی درهــم کشید

لب همــــی از چشم بـــــر دندان گزیـد

گفتش اینک رو از این خوان و سرا

تــــا نبینــــم رویــــت ای عـدو خـــــدا

پیــرمــرد بــــــی نــــوای دل سیـــاه

لقمــــه را بنهشت بـــــا تـــردیـــد و آه

دل شکسته راه خود بگرفت و رفت

هم گـــرسنـــــه هم دل بشکستـــه تـفت

وحـــی آمــد بـــر پیمبر ای رســـول

دل چـــرا بشکستــی ! از عبــد ملـــول

روزی او را بــــدادیــــم ســـالهــــــا

گرچـــه او بت مــــی پرستید از خطـا

تــــو ندادیش یــک وعـــــده طعــــام

مــــا بـــدادیمش ســـالهـــــــای مــــدام

مشرکان و بت پـــرستــــان بنده اند

گـــرچـــه از روی خـــدا دل کنده انــد

جلـــــوه مـــــا را نمــی بینند عیــــان

چــون حصاری بسته راه چشم و جان

او نمــی دانــــــد ز اســـرار نهــــان

دوست داریم بنـدگـــان خــــود چســــان

خوان مــــا گسترده بـا شــد هـر کجا

هـــر کسی سهمی خورد از خوان مـــا

مـــا بــه هر موجود روزی می دهیم

سایــــه خود را بـه هـــر جـــا می نهیم

ماهـــی دریــــــا و مـــرغ آسمـــــان

جملـــه روزی می خــورند دارند امان

هر کجـــا بینی نشان از روی ماست

هر دل ِبشکسته رویش ســـوی مــاست

هر زمــــان آهـــی رود بــــر آسمان

یـــا کـه اشکی بــرجهد از چشم جـــان

مـــا کنیم بـــر بندگــــان خود نظـــر

او هـــر آن خــــواهد دهیمش بیشتــــر

کـــی فراموشش کنیم ایــــن بنــده را

خــــواه مـــوحد خواه مشـــرک به خدا

مـــا تـــرحــــم می کنیم بــر بندگــان

می نهیم مـــرهم بــــه زخم خستگــــان

بت پرست و مؤمن و پـــرهیـزگـــار

جمله مهمانند بــــه خوان کـــردگـــــار

درب ایـــن خــانه بـه روی جمله باز

بر نگردد زین سرا جـــز بــــی نیـــاز