به كجا چنين شتابان . . . ؟ ؟ ؟ . . . . . دكتر مجتبي كرباسچي
آهـای مـرد م :
به كجا چنين شتابان . . . ؟ ؟ ؟
دکتر مجتبی کرباسچی
زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه خود خوانـَد ُُ از صحنه رود
صـحـنـه ، پــیـوســـتـه بـه جــاســت
خـرم آن نغـمه کـه مردم بـسپـارند به یا د
" ژاله اصفهانی "
وقتي صبح ها طبق عادت روزانه گام به گام وسطر به سطر سنگ فرش هاي كوچه پس كوچه ها و خيابان هاي شهر را قدم مي زنم و در حين پياده روي ، روي دفترچه ِ مغزم دلنوشته هاي سايتم را مي نويسم
و وقتي در آن هنگام با چشم خودم مي بينم كه در ايران « ورزش و نرمش » آرام آرام فراگير و نهادينه مي شود و پير و جوان به ورزش روي آورده اند واقعاً به خود مي بالم .
در آن زمان ياد جواب هاي خودم به سوال هاي مكرر و تكراري بيمارانم مي افتم كه همواره مي پرسند درمان " پوكي استخوان يا استئوپرز " چيست ؟ و من بر خلاف نظر آنان كه « كله پاچه » ! را تجويز مي كنند قاطعانه سه بار پاسخ مي دهم كه درمان ِ اول و آخرش « پياده روي » است گرچه لبنيات و محصولات لبني در كنارش مفيد خواهند بود .
با اين همه :
بايد اذعان كنم با همه فخر و بالندگي و با همه سـُرور و مسرتي كه براي نهادينه شدن نرمش و ورزش دارم و با آنكه خودم از علاقمندان پياده روي و از طرفداران تماشاي ليگ هاي داخلي و خارجي فوتبال هستم و بر حسب طبيعت ِ بس حساس و احساسي خودم ! طرفدار فوتبال احساسي و زيباي « برزيل » هستم ، وبا آنكه مي دانم به خاطر شغلم بايد مروج بي چون چراي ورزش باشم كه هستم .
ولي . . . ؟ ؟ ؟
ولي با همه ي اينها بايد اعتراف كنم هر وقت مردم را در حال دويدن مي بينم باز اين دل ديوونه وفكر شوريده و شيداي ِ من با دلي خندان اما چشمي گريان گوشه عزلت اختيار مي كند و به فكر و تفكر مي نشيند كه :
آهاي مردم شهر ! " به كجا چنين شتابان " ؟ ؟ ؟
خداي من ! يعني مردم شهر نمي دانند چه بخواهند چه نخواهند روزي زندگي شان پايان خواهد يافت ولي باز هم مي دوند و مي دوند !
لذا از ته دل با خنده همه را به باد مسخره مي گيرم كه چگونه قومي مصمم و استوار دوان دوان از عفریت « مــرگ » فرار مي كنند و دور شهر مي دوند و مي دوند تا صبح و صباحي بيشتر زنده باشند .
و همزمان با دلي خونين و نگران نالانم كه چرا اين قوم وطايفه ي آدم ها با آنكه از آخر و عاقبت خويش آگاهند ولي باز سخت و سخت تر مي تازند و مي تازند ! ؟
آخر !
تا كی با غيبتي ، آبروی آبرومندي را پايمال كنيم ؟
تا كی با تهمتي خانواده ای را از هم بپاشيم ؟
تا كی با گرانفروشی اموال وراث مان را آبادتر كنيم ؟
تا كی در تاريكی دَم و دود شهر ، اشك يتيمی را نبينيم ؟
تا كی برای رياست و وكالت از دين و ديانت مايه بگذاريم ؟
و تا كی و كی و كی . . . ؟ ؟ ؟
وقتي اين آشفتگي افكار ، ذهن كنجكاوم را رنج مي دهد با دلم « ای كاش »هاي رويايی " مريم حيدرزاده " را زمزمه مي كنم كه گفت :
كاش وقتی زندگی فرصت دهد............... گاهي از پروانه ها يادی كنيم
كاش بخشی از زمان خويش را............... وقف قسمت كردن شادی كنيم
كاش گاهی در مسير زندگی ................. باری از دوش نگاهی كم كنيم
کاش با الهام از وجدان خویش ............. يـك گره از كار دل ها وا كنيم
ولی افسوس و صد افسوس. . . . . . .؟
كه در شهر آدم ها ، خيلي وقت ها نه باري از دوشي كم مي شود ونه گره اي از كار ي باز مي شود ! ؟
من هرگاه در شهر " آدم ها " دنبال " آدم " مي گردم و نمي يابم ! آرزو مي كنم كه اي كاش مي توانستم در دشتزاري پهن بالاي تپه اي سبز در كلبه اي تنهاي تنها با طبيعت و حيواناتش زندگي مي كردم ، چرا كه در آنجا زوزه ي گرگ هايش را گرگها مي كشند ولي در شهر ما خيلي از آ دم ها در لباس ميش گرگند ! ! !
لذا هر گاه در هياهوي شهر خود را تنهاي تنها مي بينم ، مي روم و مي روم تا در طبيعت بكر و دست نخورده بيرون شهر ، علف هاي بلند جنگلي را پس زنم و از ميان گلستان سرخ شقايق بگذرم تا در كنار بركه اي زلال با دلداري " دل ديوونه " ام زمزمه كنم كه :
دلـم لالا ، دـلم لالا ، دل بی تـاب مـن لالا نـشـسـته گرد نامردی به روی چهره ی دنیا
صداقت طبل توخالی ، زمین آکنده از نیرنگ محبت کمترین واژه ، تمام مردمان دل سنگ
برادر هم نمی پرســد ، دگـر حـال برادر را چه آسان می برد ، از یاد دختر مهر مادر را . . .
دلم لالا ، دلم لالا ، دل بی تاب من لالا . . . . . .
دکتر مجتبی کرباسچی
اسفند . . . . . . 1386
www.karbaschy.com
استفاده از اشعار ومقالات این وبلاگ با نام نویسنده و نام وبلاگ ، بلامانع است
ولی در غیر این صورت ، مستوجب عذاب وجدان و حرمت شرعی خواهد بود
سلام