صاحبدلان

به طـــــواف کعبه رفتم به حــــــرم رهم ندادند . . .

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جـدایی

                                                چــه کنم که هست اینها گل باغ آشنــــایــی

همه‌شب نهاده‌ام سر، چو سگان بر آستانت

                                           کــــه رقـیـب در نیـایـد به بهانــهء گدایـــــــــی

مـــژه‌ها و چـــشم یارم به نظر چـــنـان نماید

                                                که میـان سنبلستـان چرد آهـــوی ختــایـــی

ز فراق چون ننالم ، من دلشکسته چون نی        

                                                    که بسوخت بند بندم ،  زحرارت جدایی

ســر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گــلشن

                                             که شنیــــده‌ام ز گلها همه بوی بــــــی‌وفایی

به‌کدام مذهب‌ست این به‌کدام ملت‌است این

                                              که کشند عاشقی را، که تو عاشقم چــرایی

به طـــــواف کعبه رفتم به حــــــرم رهم ندادند

                                   که تو دربرون چـــــه کردی که درون خـــــانه آیی

به قــــــمارخــــــانه رفــتـم، همـه پاکـباز دیدم

                                        چو به صــــــومــــعه رسیـدم همه زاهد ریایی

در دیـــر مــی‌زدم من، که یـکـــی ز در در آمد

که: درآ، درآ، عراقی! که تو خاص از آن مـایی

                                                                                                                       فخر الدین عراقی

www.karbaschy.com