صاحبدلان

بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است . . . . . حافظ   

 بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

 بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

 ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

 چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

 سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست

 که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین

 نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست

تو را ز کنگره عرش می‌زنند صفیر

 ندانمت که در این دامگه چه افتادست

نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر

 که این حدیث ز پیر طریقتم یادست

 غم جهان مخور و پند من مبر از یاد

 که این لطیفه عشقم ز ره روی یادست

 رضا به داده بده وز جبین گره بگشای

 که بر من و تو در اختیار نگشادست

 مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

 که این عجوز عروس هزاردامادست

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل

 بنال بلبل بی دل که جای فریادست

حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ

قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

حـافـظ

www.karbaschy.com