صاحبدلان

اینکه خاک سیه اش بالین است                    

اختر چرخ  ادب  پروین  است

گر چه  جز تلخی از  ایام  ندید                         

هرچه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار ، امروز                        

سائل  فاتحه  و  یاسین است

دوستان  به  که  ز  وی  یاد  کنند                       

دل بی دوست ، دلی غمگین است

خاک در دیده ، بسی جان فرساست                 

سنگ بر سینه ، بسی سنگین است

بیند این  بستر و عبرت  گیرد                        

هرکه را چشم حقیقت بین است

هر که باشی و ز هرجا  برسی                      

آخرین منزل هستی ، این است

آدمی  هر  چه  توانگر  باشد                           

چون بدین نقطه رسد ، مسکین است

اندر آنجا  که  قضا  حمله  کند                         

چاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردن                       

دهر را رسم و ره دیرین است

خّرم آنکس که در این محنت گاه                  

خاطری را ، سبب تسکین است

        "پروین اعتصامی"

این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده ام  . . .پروین اعتصامی