صاحبدلان

گفتم : که روی ماهت ، از من چرا نهان است

گفتا : تو خود حجابی ، ورنه رخم عیان است                                                 

گفتم : که از که پرسم ، جانا ،‌ نشان کویت  

گفتا : نشان چه پرسی ، آن کوی بی نشان است !

  گفتم : مرا ،‌ غم تو ، خوشتر زشادمانی  

گفتا : که در ره ما ، غم نیز شادمان است !

 گفتم که سوخت جانم ، از آتش نهانم ...

 گفت آنکه سوخت او را ، کی ناله یا فغان است !

گفتم : فراق تا کی ، گفتا که تا توهستی ! ...

 گفتم : نفس همین است گفتا سخن همان است !

  گفتم : که حاجتی هست ، گفتا بخواه از ما! 

گفتم : غمم بیفزا ، گفتاکه رایگان است ! 

  گفتم : زفیض بپذیر ، این نیم جان که دارد

گفتا : نگاه دارش ، غمخانه تو جان است !