صاحبدلان

اشعار خودم

حلقه مستان . . . . . . دکتر مجتبی کرباسچی

دوش در دل شب  بر ره میخانه زدم                                             

                                 حلقه میکده  با این  دل دیوانه زدم

دل بی تاب من از مردم    شهرش می گفت

                      قصه ی سرقت از کور و عصایش می گفت

بید مجنون رخ  زردم  نوازش می کرد 

                            سوز دل آه سحراشک سرازیر می کرد

مهوشان   دست زنان    مرغ سحر هم    می خواند

           هاتف از غیب " مژده ای دل که مسیحا " می خواند

عرشیان از عرش خدا اذن دخول می کردند

                          فرشیان  با تب و تاب   راه مهیا   کردند

نادیان بر سر هر کوی   شر و شوری داشتند

                  راهیان آب زنید   خبر از یار و نگاری داشتند

از بهشت  بر  برو بوم و سر  ما  گل می ریخت

               از سماء بر ره خانه و میخانه ما نور می ریخت

حوریان عشوه کنان رقص سماع می کردند 

                      مطربان  دف زنان  یکسره   ناز می کردند

گفتمش : این همه بزم و سرور بهر که هست 

                      گفت  : تحفه ی درویشی ما   بهر تو هست

تو سلامت به در میکده ی عشق زده ای

                         با سعادت جام مستی به سلامت زده ای

رهروان !   گر طلب یار  ره سخت      طریقت بادا 

          " مجتبی " بدرقه از ما  سفرت هم به سلامت بادا

دکتر مجتبی کرباسچی

11 دی ماه 1394

اول سال میلادی 2016

 http://mojtaba334.blogfa.com/post-563.aspx