صاحبدلان

عاشقان مستند و ما دیوانه ایم        عارفان شمعند و ما پروانه ایم

چون نداریم ، با خلق  الفتی         عقل پندارد  ، که ما دیوانه ایم

همانگونه که می دانید خدای عشق وعرفان یعنی " مولوی " ، خود عاشق شد و آنهم عاشق پیرمردی به نام " شمس تبریزی "

 در مورد آشنائی این دو روایات مختلف است که حدیث زیر را بیشتر نقل کرده اند  :

گفته اند روزی مولوی از مکتب بر می گشت لذا برای وضو کتابهایش را روی ِ لبه ی حوض گذاشت تا وضو گیرد  در این حال دید پیر مردی شوریده حال با گیسوان و ریش های بلند در آنجا نشسته است مولوی چشم در چشمان نافذ شمس انداخت ، ابتدا کمی یکدیگر را برانداز کردند انگار راز های نا گفتنی بسیاری در درون روح ملکوتی آنها نهفته است !

در همین ديد وبازديد بود که شمس بی مقدمه کتاب های خطی مولانا را در آب حوض ریخت تا خیس شود !

مولوی که از این کار سخت متعجب شده بود بر آشفت و بر او تاخت که چرا چنین کردی  ؟

شمس به آرامی پرسید : اینها چیست ؟؟؟

مولوی گفت : اینها " قیل وقال " است

وشمس در حالی که کتب خیس ِ خیس را خشک ِ خشک تحویل مولوی داد

گفت : اینهم " شور و حال " است

مولوی که از این شوریدگی گیج و حیران مانده بود عجیب دل به او بست تا جائی که شاگردانش به شمس حسادت کردند او را از شهر فراری دادند  . . . . .

 ولی مولوی دل از او نشست و در فراغ او دیوانی به نام " دیوان شمس تبریزی " نوشت    . . . . . .

مولوی خاطر به عشق شمس باخت

وین همه دیوان به نام شمس ساخت

یا هو

دکتر مجتبی کرباسچی

                                                            آبان    1386