صاحبدلان

دیشب بر سر مزار سهراب بودم ، وقتی وارد صحن امامزاده سلطانعلی در مشهد

 اردهال کاشان شدم با وسواس سعی داشتم آهسته وآهسته بروم تا " مبادا چینی نازک تنهائی او  ترک بردارد  " !!!

وقتی بالای سر قبرش ایستادم دخترکی تهرانی از مادرش پرسید که : آیا از

 سهراب فقط استخوان هایش مانده !!؟؟ من بیدرنگ پیش جوابی کردم وگفتم : نه

 دخترم آنهم نمانده !!! فقط از او " یا د" مانده همانی که با " سر سوزن ذوقی

"به ما یاد داد که چگونه " آب را گل نکنیم "  !!!

وقتی در آن ایوان صحن دیدم که روی قبر همهً اموات مومن و پارسا و زاهد را با سیمان

 پوشانده اند ، ولی تنها سنگ مزار او ( ولو  بی رنگ ورو ) مانده است مثل همیشه به

فکر فرو رفتم که :

  خدایا !

           " راز ماندگاری برخی از مردان تاریخ چیست " 

چرا باید بزرگانی را که با عزت و احترام تشییع و به خاک سپرده اند از یاد ببرند ؟ ولی

" سهرابی " را که با سختی ومرارت تشییع کردند و با ترس و پارتی غریبانه ودزدکی !؟ شبانه به خاک سپردند ماندگار شود . 

اعتراف می کنم وشما باور کنید که همیشه یک سوال بی جواب ذهنم را آزار می دهد :

 وآن اینکه من در این مانده ام که چه راز پنهانی در این خلقت نهفته که گاهی دست خالق 

 بزرگش  یار و یاور ودوستدار کسانی می شود که در زمان بودنشان خودشان آرزوی نبودنشان را دارند!؟

نمی دانم چرا باید اغلب نوابغ در زمان حیات شان در سختی و فقر زندگی کنند  ولی پس از مرگ آثار هنری آنان را به بهای بالا بخرند !!!؟

 نمی دانم ؟

ولی وقتی از این قصهً پر غصه رنج می برم یاد نصیحت حافظ می افتم که می گفت :

  هان مشونومیدچون واقف نه‌ای ازسر غیب

                                                 باشد اندرپرده  بازی‌های پنهان غم مخور

وشاید پشت همین پرد ه ها ی غیبی ، سری نهادینه شده بود که او را ماندگار

 کرد،  به نظر من  " راز ماندگاری سهراب " داشـتن همان " دل بی رنگ و ريای

 " او بود ، که نوشت :